მოკლედ ისევ ავად ვარ, საშინელებაა… სკოლა გავაცდინე, ცალ ხელში ცხვირსახოცით დავბარბაცებ ოთახებში მოჩვენებასავით და ვკრუსუნებ… საშინლად მოწყენილი ვარ და ეს მოწყენილობა გრძელდება ∞-ოდ…
ფეისბუქით ვირთობ თავს, სინამდვილეში ვზივარ და ცარიელ გვერდს ვუყურებ… მარა ისე რას აღარ შეამჩნევ და გაიგებ ამ ფეისბუქით ადამიანი…ეხლა თუ გამომივიდა იმაზე დავწერ რაზეც დიდი ხანია მინდოდა დამეწერა… ოღონდ იმედი არ მაქვს, რომ ეს ვინმეს დააინტერესებს…
დღეს გიომ დამირეკა, დილა იყო,
- სად ხარ ნატ?
- სახლში, რომელი ხარ?
- გიო ვარ, რატო არ ხარ სკოლაში?
- დაიცა შენ რა იცი რო სკოლაში არ ვარ?
(გიოს გაეცინა და დიმას უთხრა რაც ვუპასუხე და ორივემ დამცინეს)
- შენ არ მითხარი სახლში ვაროო…
- ა უი ხო (blush) – (გამეცინა)…
მერე მე და გიომ რაღაცებზე ვილაპარაკეთ , გამეხარდა რომ ვახსენდები ხოლმე, ენერგია მომეცა… მერე ისევ დავუბრუნდი ფეისბუქს და ჩაფიქრებულს, უკვე კარგა ხნის გააზრებული აზრები გამახსენდა, საქმე არ მაქვს და ბარემ დავპოსტავ მეთქი…
1. არასდროს გააცნო შენი საუკეთესო მეგობრები ერთმანეთს…. >:)
ბევრი კარგი მეგობარი მყავს, კარგით, გატყუებთ, ბევრი მეგობარი, მაგრამ ცოტა კარგებიც რა, ხოდა, ამ მეგობრებში საკმარისია რამე საერთო თვისება დავინახო ვცილობ ერთმანეთს დავუკავშირო ყველა(ანუ გავაცნო ერთმანეთს), მერე უფრო ადვილია ყველაფერი, გარეთ გასვლისასაც ყველანი ერთად ვართ, ვერთობით და ა.შ. რა არის ამაში ცუდი ხო ? იქნმება ე.წ “სასტავები” ან ეხლა სასტავი ცოტა ისეთი სიტყვაა, თავის თავზე სასტავს აღარავინ იტყვის, ამიტო ყალიბდება “ოჯახები” :დ და აი უკვე ოჯახებში ბევრი გარღვევაა… უკვე არ არსებობს, რომ რასაც შენ ეტყვი ერთს, ის მეორემ არ იცოდეს… ყველაფერი საზიარო ხდება, ყველაფერი პირადული , ცუდიც და კარგიც… დროთა განმავლობაში შენ საერთოდ შეიძლება გაქრე… ნუ დროებით მაინც უეჭველად :დ მოკლედ, აუტკივარ თავს აღარ ავირკივებ, დაჯგუფებებს აღარ შევქმნი….
2. სანამ ბიჭი(გოგო) შენი შეყვარებული გახდება გააარკვიე მისი გენელოგია :დ (facepalm)
ოოო ეს ჩემი ტკივილია :დ თუმცა მეტისმეტად პირადულია და მოყოლით თავს არ შეგაწყენთ :დ თუ შეგაწყინოთ? კარგით :დ მოკლედ რაშია საქმე, პირველად რომ გავიგე, რომ ლექსო საიდანღაც და როოგორღაც შეიძლებოდა ჩემი ნათსავი ყოფილიყო, ორი კვირა ვტიროდი :დ ბავშვიან-დიდიანად ყველა მე მაწყნარებდა, მეგობრები მეხუმრებოდნენ, დაქალები სიცილნარევი ხმით მამშვიდებდნენ და ა.შ… ძალიან მწარედ გადავიტანე მოკლედ… :დ მაგრამ აი მეორედ როცა დამემართა, უბრალოდ გავმწარდი :დ არ მიტირია… :დ გადავირიე კაცო, მეორედ როგორ შეიძლებოდა ასეთი რამ დამმართნოდა…. დედაჩემი და ჩემი და ნათესაოფილს მეძახდნენ ;დ დაქალმა კი ერთხელ მითხრა “კაი რა ნატა , რა მოხდა მერე, გამოჩნდება მალე კიდე ვიღაც ნათესავი”…. :დ :დ :დ ხოოოდა ასე მხიარულად გადავიტანე მეორე შემთხვევაც :დ დღეს მე და ლექსო მეგობრები ვართ და ზემოდ ხსენებული სამეგობროს “ოჯახი” გვყავს. მე და გიგასაც კარგი ურთიერთობა გვაქვს …. ზი ენდ… 
)))
დღესითვის სულ ესააა, ამ დღეებში სულ ამაზე ვფიქრობ … ვინმე ბოროტებად და ეგოისტობად თუ ჩამითვლით არც ეგ მეწყინება :დ ისე ვინმე თუ არ წაიკითხავთ ეგეც არ მეწყინება… ვაიმე დედა რეებს ვბოდავ ამიწია სიცხემ ? ? ?
(
