რატომ უნდა წავშალო ფეისბუქი

ფეისბუქის გამო, ინტერნეტს სწორად ვეღარ ვიყენებ. ინტერნეტში ონლაინ ყონფის 90%-ს ამ მედიაზე ვატარებ და უკვე რაღაცების დაგუგლვაც კი მეზარება.

ძალიან ბევრი ჯანქი ინფორმაცია: მიმები, ზურაბიშვილის გამოთქმები; რომელიღაც საარჩევნო უბანზე ვიღაცის მიერ მოპოვებული ყველაზე მეტი ხმა; მუსიკა, რომელსაც არ მოვუსმენ; 90-იანების ქართველ ელიტაზე დაჯმა; ბექა მამუკაშვილის პოსტი კიტრის მარინადზე; DISCOVERY-ის სტატია, რომელსაც არც წავიკითხავ, არც გავხსნი; Trust me I’m a biologist-ის უაზრო მიმი, რომლის დანახვაც კი უხერხულობას მგვრის; მორიგი პოსტი თგს-ში – “აი ესა და ის ხდება და იქნებ მოხვიდეთ გონს, მეგობრებოოოო???”

ზედმეტი ინფორმაცია ვიღაცების აქტივობებზე: ნამდვილად აღარ მაღელვებს როგორი კექსი გამოაცხე და ვისთან ერთად ჭამე; არ მინდა ვიცოდე შენი დაქალი როგორი ლამაზია;

ციტატა ახალი ამბები: popmusic.ge-ის, on.ge-ის და მისნაირების სიახლეები – “ტიმოთე შალამრაღაცგვარმა კლაუდია შიფერს შეხედა და ფანები უკვე სცენარებს წერენ”, “ნახეთ რატომ არ გადისა ემინემმა ვიღაც”, “ნახეთ, რატომ მოიხადა ემინემმა ვიღაცის გადისვისგამო ბოდიში”. News is all tweets these days!!!!!

აპლიკაცია ძალიან უცნაურად მუშაობს, ხშირად მალოგინებს, ორ ეტაპიანი აუთენთიკაციაც რაღაც ვერ მუშაობს. ბოლო დროს გახშირებული თავდასხმები, უსაფრთხოების მხრივ უკვე პატრონი აღარ ყავს აქაურობას.

რეკლამები. შიშით მართლა ვერაფერი დამიგუგლავს, რომ მერე რეკლამად არ გაიჩითოს ნიუს ფიდზე და ჩემმა მეგობრებმა არ იცოდნენ ჯანმრთელობის რა პრობლემა მაწუხებს 🙂

ფეისბუქი ურთიერთობებში ბზარებს აჩენს. ნახევარი საათის წინ, ჩემს ბავშვობის მეგობარს და ცხოვრების დიდ სიყვარულს ვუსაყვედურე, არაფერს მილაიქებ-მეთქი. სერიოზულად??

რატომ ვერ ვტოვებ ფეისბუქს:

Uuuum, მინდა, რომ ყველაფერს ბოლო არ ვიგებდე ??? Obviously?????

მინდა, რომ არ გამომრჩეს, სადმე კარგი ივენთი თუა.

იმიტომ, რომ აცტეკური ცხოვრება არ მინდა და უფეისბუქობა, დღეს, უკვე მაგას ნიშნავს.

მინდა, რომ ახალი ამბებიც ვიცოდე, რადგან ტელევიზორი არ მაქვს.

რამე კარგს რომ ვაკეთებდე და დაპოსტვა და სოციალიზაცია მომინდეს, რა ვქნა მერე?????

ყველა რო ნაშობს და ბედნიერია და მე რო არსად ვიქნები, იტყვიან, ნეტა ნატალი სად გაქრაო და მერე ვიღაა უპასუხებს, რეავი მაგის დედაც მოვტყანო??????

რამდენიმე საინფორმაციო პორტალისგან საინტერესო ამბებს ვიგებდი, BBC, Futurism, National Geographic, რადიო თავისუფლება, ლიბერალი, ონჯიც ჯანდაბას და კიდევ სხვები

კარგი, რა შემიძლია, რომ გავაკეთო, უფეისბუქოდ ცხოვრების შესამსუბუქებლად:

გადმოვწერო news app-ები, უცხოურ მედიებს მარტივად ვმართავ, ქართული მედიების შემოწმება მომიწევს პერიოდულად;

ხანდახან შევამოწმო ხოლმე ვებგვერდები: eventer.ge, biletebi.ge, ათასში ერთხელ bassiani.com-იც, რა იცი, რა ხდება?

ხშირად მოვიკითხო მეგობრები, რომლებიც რა თქმა უნდა, არ მეტყვიან ხოლმე, რა ხდება მათ ცხოვრებაში ახალი და ჩემ ყლეს გავიგებ ახალს, მაგრამ, სხვა რა გზაა.

Youtube-ზე დავალაგო სიტუაცია, გადავარჩიო გამოწერები, რომ მართლა რაც მაინერესებს იმან წაიღოს ყურადღება.

კაი, ეხლა რა იქნება?

ცოტახანს, ვეცდები გადავალაგო ნიუს ფიდ პერფერენციები, იქნებ ეს სივრცე ოდნავ უფრო საინტერესო გახდეს. უსაფრთხოებას რაც შეეხება, პირადი მიმოწრების წაშლა ურიგო არ იქნებოდა. გამოსაცდელ ვადას ვაძლევ ჩემს თავს და ფეისბუქს, მოკლედ. აპა ჰე.

 

 

 

Advertisements

ჩემი საყვარელი შეგრძნებები

ვისაც charlieissocoollike უყვარს, უეჭველად მიხვდება, რომ შთაგონება სწორედ მის ერთ-ერთ ვიდეოდან მივიღე. არ დავმალავ, ჩარლის ვიდეოები პირველად ამ ზაფხულს ვნახე, ნუ, Film for Ella-ს თუ არ ჩავთვლით, ადრე 9gagtv-ზე ვნახე. ჰოდა იმას ვამბობდი, რომ მისი ვიდეოების ყურება უახლესებიდან დავიწყე და როცა My favorite feelings ვნახე ვიფიქრე, რომ ამაზე საყვარელი და ჩასაყლაპი კაცი არ მინახავს ცხოვრებაში. სერიოზულად, ნახეთ რაებს ამბობს 1 წუთსა და მეცხრე წამზე…

მოკლედ, მგონი ჩარლიზე საუბარი საკმარისია, ჩემს საყვარელ შეგრძნებებზე გადავალ. ჩემმა მეგობრებმა ალბათ კარგად იციან, რომ რაღაცების სიების კეთება მიყვარს, ამიტომ ჩემს საყვარელ შეგრძნებებს სიის სახით წარმოვადგენ. ცუდი მხოლოდ ის იქნება, რომ ამ სიაში “მოსაპწიჩკი” არაფერი მექნება. Continue reading

შეჯამებაი წლისაი

2016 წელი ჩემთვის ვეს ანდერსონის Fantastic Mr Fox-ით დაიწყო. იანვარში, ბოლოს წინა ფინალური ვწერეთ და ჯგუფელები საგამოცდოსთან შევიკრიბეთ. დავიწუწუნე, სამსახური უნდა ვიშოვო-მეთქი, კაკაბაძემ დამცინა, ესე მალე რა უნდა იშოვოო და მეორე დღეს მომწერა ჩემს მეგობარს ბარში მიმტანი სჭირდება და ხო … Continue reading

ორიოდ სიტყვა ბახმაროზედ

ბახმაროში წასვლამდე ბევრს ვნერვიულობდი, რაც, პრინციპში, ჩემთვის ჩვეულებრივი ოპერაციაა. სანერვიულო ნამდვილად მქონდა, რაც პირველ ორ ღამეზეც აისახა. იმ ღამეებზე, უეჭველად რომ ვაპირებდი წამოსვლას და ჯერ ნათიას, შემდეგ კი ყველას ძალისხმევით როგორღაც გადავიტანე. ვაღიარებ, ასეთი ხანგრძლივი დრამა არასდროს მქონია და არც ასეთი მგრძნობიარე ვყოფილვარ ვიღაცების კომპანიაში. … Continue reading

რატომ ტყეში?

დიდი გამოცდილება არ მაქვს აქეთ-იქით სიარულში, სულ 3-ჯერ ვიყავი, მაგრამ, რის დასაწერადაც მოვედი, ის შეგრძნება საკმაოდ განვიცადე, რომ დარწმუნებით ვთქვა:

ორჯერ ორივითაა ალბათ, მაგრამ
როცა ქალაქს გასცდები და დანიშნულების ადგილი ბუნება გაქვს,
კომუნიკაციებს მოწყვეტილი ხარ და მხოლოდ თანამგზავრებს და მშობლებს ეკონტაქტები,
ეს ყველაფერი კი რამდენიმე დღეს გრძელდება,
სულ სხვა, საკუთარი თავის უკეთესი ვერსია ხარ. Continue reading

შენი დავიწყების ორი თვე

Hi.
სასაცილოა როგორ ზუსტად ვიცოდი რომ იმ დღეს მე ვიტირებდი, შენ იცინებდი.
სახე გავიძრე ტირილით, რომ იტყვიან. მაგდენი ოპერაციის დროს ვიტირე
მხოლოდ. მეორე დღეს თვალები ისე მქონდა დასიებული, უნივერსიტეტში არ
წავედი. რა მატირებდა ახლა აღარ მახსოვს, კონკრეტულად რისი მეშინოდა და
რაზე მწყდებოდა გული, მაგრამ “ეხლაროგორღაუნდავიყო” ფიქრები მახსოვს.
დღეს რა რიცხვია არ ვიცი, მაგრამ მგონი ერთი თვე გავიდა მას მერე. შენი
ქიუთობა მონაწერები ჯერ კიდევ მანდომებს ტირილს და, შენი დანახვაც,
მარისთან ერთად, მაგრამ გაცილებით უკეთ ვარ. ცუდი ისაა, რომ ამ ბოლო დროს
ვაანალიზებ, რომ ძალიან კარგი წელი მქონდა და ყველაფერი მაქვს
ბედნიერებისთვის, მაგრამ მაინც მოწყენილი ვარ ხოლმე და სრულყოფილი
(complete) ბედნიერებისთვის შენ მჭირდები თითქოს, არადა არაა ეგრე და თან
არი :დდდ ანუუუუ მე მინდა როო, იქიდანაცც იმას გიქნა და, აქედანაც და, არ
გამოვა ეგრე რა.
გუშინ ძალიან უხერხული შეხვედრა გამოვიდა. ანუკა და დეა დათოს
დასდევდნენ, შენც იქ გაჩნდი და თავს ცუდად ვგრძნობდი. Then i saw u
kissing her and i was like duuude what’s the matter with you? :d That
morning i told myself that i was ready to get over you and then i saw
that :dd it sucked. I wasn’t jealous or something, i just felt really
sad and lonely, plus the weather sucked. Yeap, life is pain 😀
I really like the idea of talking to you in my head :d Continue reading

წლის მიმოხილვა

მგონია, რომ რევიუ გავაფუჭე, თუმცა ჩემი ამბავი რომ ვიცი, წელიწადში რამდენჯერმე მივუბრუნდები და  დავარედაქტირებ, ასე რომ, რაც არის – არის.

მინდა ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვე და იანვრით დავიწყო, თუმცა რატომღაც არაფერი მახსენდება ისეთი და ჩემი თაიმლაინიც არაფერს მაუწყებს გარდა საყვარელი, გიქური პოსტებისა. მახსოვს რომ რთული პერიოდი იყო, რადგან სახლს ვარჩევდით, უნივერსიტეტში არ დავდიოდი და რომც მევლო, იქ არაფერი ხდებოდა და ალბათ ხანდახან სადმე ანდეგრრაუნდ ბარში ვსვამდი ხოლმე. Continue reading

._.

ეს ჩვენი საბრალო ტვინი, რამდენს მუშაობს მთელი დღის განმავლობაში.

საწყალი, მუდამ ანგარიშობს, სულ იმის საზრუნავშია რამე არ დაგვაკლოს. დილას სტრესულ ჰორმონებს გამოიმუშავებს რომ ძილს თავი მივანებოთ და გავიღვიძოთ. აკონტროლებს კუჭში მჟავა არის შექმნას, რათა მიღებული საკვების სტერილიზაცია და გადამუშავება მოხდეს, მაგრამ დილას ჩემნაირი ზარმაცები ჭამას ვერ ვასწრებთ და, ეს ჩვენი მჟავა არე ჩვენს კუჭსვე შლის საკვების ნაცვლად. გვაწუწუნებს ძალიან ბევრს, რომ ვისაუზმოთ. გვძაბავს (აშკარად, მარტო ზოგიერთს), რომ სადმე არ დავაგვიანოთ. უწევს გლუტამინის მჟავის დახმარებით ჩაწერილი მოგონებების გაცოცხლება, ნეირონებს შორის კავშირების (წრედების) აღდგენა, რადგან ქვიზი გაქვს დასაწერი და ყველაფერი, რაც წინა ღამით ისწავლე, უნდა გადაიმეორო გადავსებულ ვაგონში.  გამოიმუშავებს ადრენალინს, რომ 5 სართული აირბინო საგამოცდომდე, შუა გზაში კი გახსენებს, რომ ქურთუკი გაქვს დასაკიდი და ისე არ შეგიშვებენ. როცა საკიდთან მიხვალ ადრენალინი უფრო ძლიერ გამოიყოფა, რადგან მის ქურთუკს ხედავ, მაგრამ ამის დრო არ გაქვს და უკან გამორბიხარ. არც საგამოდოში იკლებს  ადრენალინის დონე, ატფ-ის მოლეკულების დაშლა ელვის სისწრაფით მიმდინარეობს და შენ წერ ძალიან ბევრს.

Continue reading

^^

Ok.

უცბად დავწერ.

მთელი სიყმაწვილე როცა ერთმანეთზე უარეს ბიჭებს ხვდები უკვე ეჩვევი და გგონია, რომ უკეთესს ალბათ არც იმსახურებ. მერე რწმუნდები, რომ პრობლემა მხოლოდ შენშიც არაა და ყველაფერს ასაკს აბრალებ და რაღაც კანონზომიერებას ადგენ, რომ ჩვენ ასაკში სიყვარულები და პატივისცემები არ იციან და ა.შ და ა.შ. მოკლედ, რჩები მარტო, კედლის საშენ მასალას ზიდავ (მაგრამ აშენებას ვერ ახერხებ) და ყოველთვის როცა შეყვარებულზე გეკითხებიან აი ამ ყველაფერს უყვები. ფილმებს უყურებ სადაც, შენნაირი უიღბლო პერსონაჟები არიან, მაგრამ ბოლოს რამენაირად მაინც ხვდებიან იმ რჩეულს და შენ ამ დროს გინდა პოპკორნი მიაყარო და იყვირო : “ბუუუუუუუუუუუუუუუუ, ასეთები ცხოვრებაში არ ხდება, ესეც ჰოლივუდური კლიშეა : ჰეფი ენდის დდშვც”. სადღაც, გონების სიღრმეში მაინც იცი, რომ თუ როდესმე ბიჭი შეგიყვარებს ან, ისე მაინც მოეწონები, როგორც შენ გინდა, აუცილებლად შენზე მაღალი და ძლიერი იქნება, რადგან შენ არ ხარ ფემინური გოგო და ის, ვისაც უნდა მოეწონო სავარაუდოდ უფროსი იქნება, ვისაც უკვე ფემინური სატყუარები აღარ იზიდავს და უფრო ღრმა ხედვა აქვს.

Continue reading