ერთხელ რუსთავში…

სამშაბათი დღე, დილა ჩვეულებრივი, სკოლის დაწყებამდე 15 წუთით ადრე ადგომა და დაგვიანება 3 წუთით. 6 გაკვეთილი და დირექტორისგან დათხოვნილი მე11 კლასი, რომელსაც მართვა არ აინტერესებს თურმე.

სკოლიდან რომ წამოვედი არჩევანი მიწევდა ჩემინავას და სასახლეს შორის. სასახლეში უკვე ზედიზედ ბევრჯერ გამიცდა გაკვეთილი და მაგრად “ტეხავდა” რო არ წავსულიყავი და ჩემინავა კიდე, როგორც ყოველთვის “თმებით მითრევდა”… ვიღებ ტელეფონს, ვურეკავ ლაშას, რომელმაც წინა ღამეს მითხრა “ხვალ დეასთან ჩავა, სკოლაში მივალ, ვიღადავებ, მაგარი იქნება” … ლაშა იღებს, მანანიებს იქაურობას, ბავშვები მეძახიან, ჩამოდიიიიო და მერე ისე ხდება რომ ვკიდებ ყურმილს და ვეძებ ფულს. ფული მინიმალური რაოდენობით ვიშოვე და გავემართე სახლიდან. Without any directions.

14:30-ზე გამოვედი სახლიდან და გავუდექი რუსთავის გზას, ტრადიციულად თეთრი მარშუტკით. გზაში არავინ მწერს, პრიკოლია.. ვნერვიულობ… აზრზე არ ვარ სად მივდივარ და კაციშვილი არ მწერს… ცოტაც და გინებაზე გადავალ… შევდივარ ფეისბუქში ტელეფონით და Coraline Johnes ვხედავ ხაზზე, მეთქი გად ბლეს ჰერ… მივწერე და ის ერთადერთი აღმოჩნდა ვინც მიპასუხა და დახვედრას დამპირდა. ჩამოვედი ქალაქის დასაწყისში და თავი ბედნიერი  მეგონა წინასწარ რომ არ ვიცოდი სად ვიყავი წასასვლელი :დ მარი მოვიდა, ჩამეხუტა :3 დამარეკინა და დამსვა მერიისკენ მიმავალ მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტზე… ისევ კაციშვილი არ მწერს, შოკასგან ვიცი რო მერიასთან უნდა წავიდე.

DSCN5178

Where to go I had no Idea 16.10 was the price today
Messed Up kid with no Ideals at all I thought
Those 26.10 I shouldn’t give them away…

მერიასთან აღმოვჩნდი სრულიად მარტო, ტელეფონიც მიჯდება და ყოველთვის ვბრაზდებოდი იმაზე, რომ ტელეფონს საიმისო ენერგია არ ჰქონდა, რომ გაეძლო დიდხანს, სამაგიეროდ ყოველ 1წუთში საიმისო ენერგია ჰყოფნიდა, რომ შეეხსენებინა – დასატენი ვარ და დაგერხაო.  მერიის წინ ვიდექი დაახლოებით 20 წუთი, გული როგორც ყოველთვის უცნაურად მიცემდა – მგონი რაღაც მჭირს სერიოზულად. დასარეკიც კი ვითხოვე, მაგრამ ალბათ როგორც გორში, რუსთავშიც ყველას ბალი აქვს და ბილაინზე დასარეკი კაციშვილს არ ჰქონდა. ხოდა ვდგავარ სასოწარკვეთილი მერიის წინ და ვფიქრობ, მარტო როგორ შეიძლება რომ გავერთო. – “I’m gonna die here”, “უპატრონო ვარ”, “ნერვიულობისგან ლეიკემია გამიჩნდება?”, “სახლში მარტო წასვლა მეზარება თორემ წავიდოდი და მერე ლაშას არასდროს ვაპატიებდი”  –  მსგავსი აზრები არ მაძლევდნენ მოსვენებას…

მერე დავინახე ზურა ჯავახიძე, არ მეგონა როდესმე ცხოვრებაში ვინმეს დანახვა ასე თუ გამიხარდებოდა, აი ლაშას დანახვაზე კი მივხვდი როგორ დამწყდა გული, იმიტომ რომ ამდენი ვინერვიულე ისე , რომ ვერავის ვერ დავაბრალებდი და მაინც იმას ბრალდებოდა. მოვიდნენ, ჩამეხუტნენ, მაგრამ მე თავს ცუდად ვგრძნობდი და დიხანს ვწუწუნებდი, რომ ყველაფერი არასწორედ წავიდიდა… შოკა ბარამიძეს დამშვიდების შემდეგ, როგორც იქნა მეშველა. მერე იმ შენობისკენ წავედით, ASYLYM-ის საგიჟეთს რომ ჰგავს. ლაშა თანდათან ხვდებოდა თავის მზაკვრობას და მსხვერპლივით მეხუტებოდა. :დ ბიჩ GTFO ! უხეშად ვისტუმრებდი, გაბრაზებული, ვიზე, არც კი ვიცოდი.

DSCN5177

იმ შენობის წინ, შოკამ ნამდვილი პროფილი ჩამიტარა. თავი “პროფილში” და “ყველაზე ჭკვიანში” ერთდროულად მეგონა, იმიტომ, რომ სასწაულად პირადულ შეკითხვებს მისვავდა უმოკლეს დროში, როცა მალაპარაკებდა იმაზე, თუ რატო აღარ მაქვს ურთერთობა ნიცშესთან, რომელიც ნიცშე არაა და გიგაა.

ხო მართლა, მოვიდა ნატალი, ადამიანი – გრძნობა, რომელთანაც ჩემი თავი- როგორც ფილმის გმირი ნამდვილად მეასეხარისხოვანი მეგონა. აი მისი ცხოვრება ნამდვილად ფილმია ალბათ. რადგან ის ბევრად უფრო სწრაფად და გახსნიალდ გადმოგცემს იმას, რაზეც იმწამს ფიქრობს. ისაა ემოცია, ისაა გრძნობა, ისაა მწერალი, ისაა სასწაული. მერე იყო მინდორი, სადაც ერთი ხე შუა მინდორში ისე იყო, ზღაპრებში რომაა ხოლმე. რა თქმა უნდა მის ქვეშ დავსხედით. ზოგი ჩანთაზე, ზოგიც ჩანთაზე მჯდომზე 😀 დეაჩკამ განმარტოვება დააპირა და რა თქმა უნდა მეც გავყევი 3:) და რა თქმა უნდა ჩვენ ლაშაც გამოგვყვა :დ რა თქმა უნდა ცოტახანში ყველა მოვიდა და  იქ გავაგრძელეთ სიჩუმის მეფის თამაში, რისობაშიც(ამასობაშის მეორე ფორმა) ნატალი გაგვეპარა, და მე ჩუმად გავეკიდე, ხმას ვერ ამოვიღებდი თორე ვიქნებოდი იიიიიიის….. და ასე ჩუმად ვცდილბოდი შემეჩერებინა. DSCN5190

მოვდივდიოდით ძველი რუსთავიდან ახალში (როგორც მერე ელემ გამარკვია), მე და ლაშა ვხვდებით, რომ უნდა ვიჩქაროთ, იმიტო რო ავტოსტოპით გვიან არ წაგვიყვანენ. ეს ავტოსტოპი იქნებოდა ჩემთვის პირველი ცხოვრებაში და რატომღაც ძალიან ოპტიმისტურად ვიცოდი, რომ აუცილებლად გამოგვივიდოდა. აი ლაშა, დეა, ზურა წაშლილები იყვნენ, ისეტი დაღლილები იყვნენ, ამას დაემატა ლაშას შიმშილიც… ვცადეთ ფულის აგროვეებაც, გოგოები ნახევრად ლაშას რომ ეპრანჭებოდნენ, სიცილით გვისტუმრებდნენ, არა ვერ დაგეხმარებითო, დეას მეგობრები კი 10 წუთიანი გამოკითხვის შემდეგ ძლივსღა ეუბნებოდნენ ალბათ, არაფერი მაქვსო და ვაგრძელებდით გზას. მივაცილეთ დეა, დავტოვეთ ზურა და გავუდექით ავტობანის გზას… ვეძებეთ Coralines სახლი, რატომღაც დამამახსოვრდა, რომ მითხრა ული მაქვს და თუ რამეა მოგცემთო… რათქმაუნდა სახლს ჩავუარეთ და ოპერაცია “ავტოსტოპი” იწყებოდა…

ლაშა წინ მიდიოდა და მანქანებს აჩერებდა, რომელიმე მანქანა თუ შეანელებდა იწყებდა ყვირილს “Bitch please…. bitch please…” – და ასე გაგვიჩერა პირველმა მანქანამ, რომელიც სხვა მხარეს მიდიოდა. რომ გავუშვით მერე ვინანეთ, სხვა შანსი რომ აღარ გვქონოდა რა უნდა გვექნა, მაგრამ ორი წუთიც არ გასულა, რომ ლაშამ დაიწყო კიდევ “Bitch please, Bitch Pleaseeee” და გაგვიჩერა კეთილმა ძიამ ^^ რომელიც ისანში მიდიოდა და ჩვენც შევფრინდით მის მანქანაში. დავსხედით თუ არა ლაშას highfive გავუწოდე დააარტყი მეთქი და მერე მივხვდი, მძღოლს ეგონებოდა მასზე ვუთხარი დაარტყი მეთქი 😀 😀 😀 ეგ ცუდი იყო… მთელი გზა წყნარად ვიყავით… I took his hand, hold it tight and relaxed.

– აი ახლა ავარია გაასწორებდა… – ვიგრძენი ლაშას სახე და მისკენ შევტრიალდი და ის დამხვდა ამ სახით
-O.o , რა ავარია?
– ავარია, ახლა,  ოღონდ ისეთი, რომ არ დავინვალიდდეთ.
– O.o, o.O რაა?
– ო აი ახლა ავარიაში რომ მოვყვეთ, მერე საავადმყოფოში მოგვიტანენ ბანანებს და შოკოლადებს…
– შენი არ ვიცი, მაგრამ ჩემთანნ არავინ მოვა…
– Dumb… კი აბა… შავს გეტყოდი ახლა მაგრამ მგონია რომ გეწყინება..
– მითხარი…
ვერ გავიაზრე ეს ყველაფერი მართლა მოხდა ასეთ მოკლე დროში თუ???? ღამე ლაშამ გამაღვიძა, ამაგდო ხვეწნის მერე და ფოტო გამაგზავნინა და მერე ძილის წინ conversation, რომელიც დარჩა for always on my mind
” Wybie: :/ Wybie: fuck my feelings
Wybie: goodnight darling…
D∑MØN$ D∑N***: nooooooo
D∑MØN$ D∑N***: nooooooooo
D∑MØN$ D∑N***: nooooooooooooo
D∑MØN$ D∑N***: noooooooooooooooo
D∑MØN$ D∑N***: nooooooooooooooooooo
D∑MØN$ D∑N***: noooooooooooooooooooooo
Wybie: oh we’re getting tired of my feelings and fears…
D∑MØN$ D∑N***: your feeling ?
D∑MØN$ D∑N***: i dont got it duuude Wybie: I have feelings…
D∑MØN$ D∑N***: yes me tooo
D∑MØN$ D∑N***: what kind of feeling ?
Wybie: Even I can;t get it dude 😀 Wybie: I don;t know I love you too the way fuckin; much
Wybie: and don;t know how.
Wybie: like a lover, like a brother, like a father or like a friend. cause you are everything to me.
D∑MØN$ D∑N***: yes i know and same here to

P.S თუ რამეა RIP English Grammar
Advertisements

4 thoughts on “ერთხელ რუსთავში…

  1. გამოხმაურება: kind a review | Wybie's

Got Anything To Say?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s