შენი დავიწყების ორი თვე

Hi.
სასაცილოა როგორ ზუსტად ვიცოდი რომ იმ დღეს მე ვიტირებდი, შენ იცინებდი.
სახე გავიძრე ტირილით, რომ იტყვიან. მაგდენი ოპერაციის დროს ვიტირე
მხოლოდ. მეორე დღეს თვალები ისე მქონდა დასიებული, უნივერსიტეტში არ
წავედი. რა მატირებდა ახლა აღარ მახსოვს, კონკრეტულად რისი მეშინოდა და
რაზე მწყდებოდა გული, მაგრამ “ეხლაროგორღაუნდავიყო” ფიქრები მახსოვს.
დღეს რა რიცხვია არ ვიცი, მაგრამ მგონი ერთი თვე გავიდა მას მერე. შენი
ქიუთობა მონაწერები ჯერ კიდევ მანდომებს ტირილს და, შენი დანახვაც,
მარისთან ერთად, მაგრამ გაცილებით უკეთ ვარ. ცუდი ისაა, რომ ამ ბოლო დროს
ვაანალიზებ, რომ ძალიან კარგი წელი მქონდა და ყველაფერი მაქვს
ბედნიერებისთვის, მაგრამ მაინც მოწყენილი ვარ ხოლმე და სრულყოფილი
(complete) ბედნიერებისთვის შენ მჭირდები თითქოს, არადა არაა ეგრე და თან
არი :დდდ ანუუუუ მე მინდა როო, იქიდანაცც იმას გიქნა და, აქედანაც და, არ
გამოვა ეგრე რა.
გუშინ ძალიან უხერხული შეხვედრა გამოვიდა. ანუკა და დეა დათოს
დასდევდნენ, შენც იქ გაჩნდი და თავს ცუდად ვგრძნობდი. Then i saw u
kissing her and i was like duuude what’s the matter with you? :d That
morning i told myself that i was ready to get over you and then i saw
that :dd it sucked. I wasn’t jealous or something, i just felt really
sad and lonely, plus the weather sucked. Yeap, life is pain 😀
I really like the idea of talking to you in my head :d
👾
თქვენი ორეული წყვილი ძალიან ხშირად მხვდება, უფრო ის ბიჭი. თვალს არ
ვაცილებ ხოლმე და იმას ჰომ წარმოდგენაც არ აქვს რატო. ბიჯოს მანერებიც
შენნაირი აქვს :დდ ცოტა დონდლოა მაგრამ რაღაცებით მაინც გგავს.
ნეტაი ჩემი წიგნის დასაბრუნებლად საუკუნე დაგჭირდება? ნეტაი მაგას როცა
იზამ რამე ჭკვიანურს მოიფიქრებ თუ ისე, უბრალოდ?
:დ გამოცდილება მკარნახობს რომ ტყუილად ვფიქრობ ამახე და შესაძლოა სულაც
არ გაგახსებდეს რომ ჩემი საყვარელი წიგნი გაქვს. :დ ეჰმ
ჰომ.
It was nice to talk to you, i guess. I hope u get bored and then
remember about me sometimes. That would be nice.

12/12/15
ახლა მვხვდი როგორცაა. როცა ვამბობ სრულყოფილი ბედნიერებისთვის შენ
მჭირდები თქო იგივე პონტია რაც – ნეტაი კარტოშკაც იყოს, მარა ნიჩიო,
მაინც მიყვარხარ – ჩემს შემთხვევაში “ნეტაი გუჯაც იყოს, მარა ნიჩიო,
მაინც კარგად ვარ” არის.

13/12/15
Ipod-ში მუსიკას ვაახლებ ხოლმე და ამჯერად როცა გიორგის ვკითხე რა
ვქნა-მეთქი, რამდენი კაი ბენდიაო, მაგაითად Tame Impala-ო და მე
წამოვიყვირე, ეგ გუჯამ მომასმენინა-მეთქი, ჰოდა იდეა მომეწონა და
გადმოვწერე დისკოგრაფია. ახლა ვუსმენ. ფსიქოდელოური როკია და რატომღაც
მეგონა ბრიტანელები იყვნენ, არადა თურმე ავსტრალიელები არიან, მამენტ,
რაღა დარჩა რო?
ამ ფსიქოდელიურის ამბავმა ეხლა საველეზე წამოსვლისწინა პერიოდი
გამახსენა, შენს აიპოში ფინქ ფლოიდს ვუსმენდი და ყველა ნაშა მეკიდა :დ
აცლოს შენ და თაკო იყავით მგონი, აკაკიც შეიძლება. კარგი იყო ძალიან,
მაგრამ Doesn’t matter anymore. 🗿

15/12/15
კააააააააააააააი რაააა!!!

17/12/15

Today i feel very sad.
ერთ დღეს ალბათ უფრო მოვიწყენ და სევდისგან დამავიწყდება ყველაფერი, რის
გამოც დღეს აქამდე მოვედი და მოგწერ, რითაც ყველაფერს გავაფუჭებ.
საბედნიეროდ დღეს ეგ დღე არაა.

Another day
როკორ ვუღიმით ხოლმე ერთმანეთს :დ იმაზე ვბრაზდები, რომ როცა ყველაზე
ნაკლებად გელი მაშინ გხვდები მაგრამ აღარც გარეგნობაზე ვღელავ, მაინც არ
გაღელვებს.

🌃🌃🌃
So, im sitting in the empty room…
Its ketiko’s bday so we are having kind of a party.
ოკ საკმარისი ინგლისურია :დდ სოუ დილის ოთხი ხდება და ცოტახბის წინ
ოთახში დათო და ნიგრო ბითლსის და ბოუვის სიმღერებს უკრავდნენ. ნიგრომ
სფეის ოდითი დაუკრა და თან ოთახში მხოლოდ ჩვენ ორნი ვიყავით და მოვიწყინე
ძალიან. ხოდა მერე მუუნეიჯ დეიდრიმ (Moonage Daydream) იმღერეს და
მოვიხოდეთ. მოკლედ ახლა ყველა გასულია და თავის ადგილს ეძებს სამ ოთახიან
ბინაში სადაც მუსიკა ხმამაღლაა ჩართული და ზოგგან ბნელა. მგონი დათო
მიდის ახლა, დასანანია რადგან გიორგის შემდეგ ყველაზე მეტად მისი წასვლა
არ მინდა. მხიარულია და საოცარი ხმა აქვს, საერთოდ ყველაფერი აქვს
საიმისოდ რომ დაციქრაშო. დავიქრაშე კიდეც :დ ჰოდა კარგი იქნება თუ არ
წავა.
ახლა დიმა უკვე მეათასედ უსმენს იმ სიმღერას რომელიც თამარამ მოასმენინა,
თამარა ხომ გახსოვს? ჰოდა დიმა თამარას შეყვარებული იყო და ახლახანს
დაშორდნენ, თამარასთან არ მილაპარაკია და არ ვიცი რატომ, ძალიან კარგი
ბიჭია დიმა. ჰოდა ახლა დიმა სასოწარკვეთილია და ალბათ იქით ოთახში
ცეკვავს ან თამარაზე ფიქრობს.
სოფოც აქაა, ასათიანი. შენზე ჩამოვარდა ლაპარაკი და მითხრა კოპაძის
ცნობებით გუჯა არ ურიგდება მარისო, მე ვუთხარი სიმფსონის ცნობებით მარი
არ ურიგდება-თქო მაგრამ მაინც შევთანხმდით იმაზე, რომ ყლე ხარ :დ
ნიჩიო.
გიორგიმ ცოტა დრო გაატარა ჩემთან ერთად და მეწყინასავით, გაოფლიანდა ა
ჩემი პერანგი ვათხოვე, წასვლისას დამიბრუნა და მაკოცა. მერე დამირეკა
სატენი დამრჩა მანდო, სახლში წაიღე და ხვალ გამოგივლიო, აშკარაა რომ
დანაშაულის გრძნობა აწუხებს.
ugh სწავლა მორჩა და ალბათ ფინალურებზე არ დავემთხვევით. იმედია მალე
შეწყვეტს ჩემი გული შენს დანახვისას სწრაფად შეკუმშვა-გაფართოებას. არ
მინდა, ცუდი გრძნობაა.
ნეტაი შენ რას ფიქრობ. მართლა ვიცი რო ა. ფიქრობ ჩემზე არასდროს, მითხარი
ადრე ყველაფერს იოლად ვივიწყებო. მაგრად მამხნევებს ეგ! Duh

დათო წავიდა.

^
ფართიდან ორი დღე გავიდა, ღამით მე მიხო და სოფო საბნის წამრთმევებს
ვიგერიებდით. მაიინც კარგი იყო.
მოკლედ ეს არაფერშუაშია. ახლა უბრალოდ დავფიქრდი:
იქნებ მთელი ჩემი ეს ძალისხმევა, რომელსაც უშენოდ გასაძლებად ვიყენებ, უაზროა?
იქნებ სულაც არ შერიგებულხართ და ტყუილად გარიდებ თავს და ყველა შესაძლო
საუბარს ან ჩაის დალევის შანსს ტყუილად ვკარგავ?
მახსოვს რომ ბოლოს როდესაც ვილაპარაკეთ დამეთანხე და მითხარი მესმისო
შენი, როცა ვთქვი “შენ გინდა რომ მასთანაც იყო და მეც გყავდე მაგამ მე არ
შემიძლია-მეთქი მასე”, ჰოდა გამოდის რომ მასთან ხარ მარა რაააღატო
ამტკიებს კოპაძე სხვას და სიმფსონი სხვას? საერთოდ რატომ აკეთბენ ამას,
ან ჩემამდე რატომ მოდის ეს? საწყენია. მოსაწყენი.
აუ ბლინ რაღატო ვფიქრობ ამდენს შენზე, მეტი საქმე არ მაქვს? uuugh

🍕
გუშინ ახალი წელი დადგა. თამარასთან დ. ნუცასთან ერთად უნდა
შევხვედრილიყავი, მაგრამ სახლში დავრჩი დედაჩემის გამო, ოღონდ მას
არაფერი უთქვამს, არც უთხოვია. ჰოდა წარმოუდგენელი მისტერი ფოქსი ჩავრთე,
ვეს ანდერსონის ანიმაციური ფილმია, ხელნაკეთი, აუჰ, საოცრებაა!! აქამდე
სად ვიყავი-მეთქი ვფიქრობდი მაგრამ აქამდე ომ მეახა ახალ წელს რაღას
ვიზამდი მერე? ჰოდა, ამ ფილმისვუყურებდი 12 რომ იყო. მართლა ძალიან კარგი
იყო. მერე ნახევარ საათში გიორგიმ მომწერა, He said “Happy Birthday To
You Nataliee” and i laughed and said ” Happy Birthday To You Too, Dear
Jerome!”, so w. both laughed and it was sweet. მითხრა რომ პირველი და
ბოლო ვიქნებოდი ვისაც მიულოცა და მე გამიხარდა. გვიან ღამით, როცა მე
უკვე მეძინა მოუწერია “ქალაქში თოვს, თოოოვს, ქალაქში თოვს” – დამექვედა
ტუჩი ამომიტრიალდა და ტირილი მომინდა, გამახსენდი შენ. სულში სითბოს
ჩაღვრა მომენტი იყო, ძალიან ემოცოური.
ჩვენც შეიძლებოდა ეგ საუბარი გვქონოდა, როდესმე. მეჰ 😦
ახლა მეტროში ვარ და ჯგუფელთან, ელენესთან მივდივარ. საინტერესო გოგოა,
ჩემი ბიოლოგებიდან ერთ-ერთი საუკეთესო.
არ ვიცი რატომ მინდა ასეთი რამეები მოგიყვე.
:მხრებისაჩეჩვა:
უცებ დამავიწყდა 19ის ვარ თუ 20ის :დდდდ ნამეტანიაეს.
ასეთი უცნაური რამეები ხდება მეტროში.
ახლა ჩავალ მალე ალბათ და, Happy Birthday To You. I wish u to be happy.
🌨
წერისთვის საშინელი მომენტია მაგრამ გაბრაზებული ვარ!!!!!!! ააააღრრრრრ!!!
ჯანდაბამდე გზა გქონიათ შენც და შენს ბეჰემოტ შეყვარებულსაც!!!

🌞
სმიტსს ვუსმენ და ვხვდები რამდენად მიყვარს გიორგი. შეიძლება სიმღერის
ბრალია, სმღერა მსიამოვნებს, სმიტსი გიორგიმ მომასმენინა და აჰა შენ
სიყვარული, გიორგივ.
გუშინ სიმფსონმა დამიდასტურა, რაშიც ეჭვი მეპარებოდა. ახლა მშვიდად ვარ.
I think i must finally let u go.
ეხა სტატისტიკის ფინალური მაქვს, დილაა და ცხოვრება მეზარება.

💊💊💊
მაინტერესებს როგორია შენი საბოლოოდ გაშვება.
ალბათ ყველა ქერა, ხვეულთმიანი გოგო მარი აღარ მეგონება.
ალბთ ყცელა, მაღალი, წვერიანი ბიჭი შენ არ მეგონები.
ალბათ ყველა ნაქსოვი, შერეული პატერნის სვიტერი შენს თავს აღარ გამახსენებს.
ალბათ აღარც პრიზს გავაზიარებ შენს გამო.
არც ფინალურების ცხრილს ვნახავ შენსას, იმის გასარკვევად ვემთხვევით თუ
არა და აღარც გაურკვევლობაში ვიქნები, მინდა თუ არა, რომ შემეჩეხო.
იმდღეს თამაშში მკითხეს მიყვარხარ თუ არა. არ ვიცი-მეთქი.
საიდან უნდა ვიცოდე.
ახლა მეგობრისგან მოვდივარ. მოსაწევი იყო მაგრამ არ
მომიწევია. NatGeoში კანაფზე ბევრი კარგი რამ წერია, თუმცა არც ცუდია
ნაკლები. უფროსწორედ, გამოსაკვლევი კიდევ ბევრია, ასე რომ არ ღირს
მოხმარება.
ჰომდა აი ასე სევდიანი მვდივარ სახლში ნაცვლად ამაღლებულისა.

🌝
ვაჰ. ძალიან უცნაური რამე მჭირს ახლა. რატომღაც მთელი დღეა იმაზე
ვფიქრობ, როგორ მოგწერ წიგნზე. ხოდა ახლა მიკრობიოლოგიას ვსწავლობ და
გავაანალიზე, რომ ამ წამს თავისუფალი ვარ შენგან. უფროსწორედ, იმისგან
შწნ გახსოვარ თუ არა, იმისგან შენ გაინტერესებ თუ არა დ. იმისგან, რა
კარგობა იყავი და ნწ ნწ რატო აღარ ხარ.
მაინტერესებს თვითონ როგორ ხარ, სწავლბ, სამსხურს ეძებ, ვიდეოებს იღებ თუ
არა. ურთიერთობებზე არაფერი. ჰოდა ჭეშმარიტად მომინდა მოწერა ახლა,აღარ
მეშინია შენი,  მაგრამ სულ ორი თვე გავიდა მას მერე რაც ყველა ხიდი
გადავწვი და ახლა ასე უბრალოდ რომ მიგწერო ვერავის დაცარწმუნებ, რომ აღარ
მოგტირი. ან საერთოდ, რატომ მოგტიროდი ამდენს. რატო დავწერე აქ ერთი
ხუთჯერ კითხვა “ნეტაი გახსოვარ?” ან, ეგეთები? ჰმ, ღმერთმანი უბრალოდ
ყურადღების გადატანა მჭირდებოდა და მიკრობიოლოგიამ ეს თუ შეძლო,
საუკეთესოს ვეცდები იმისთვის, რომ გამოცდა აე ჩავაფლავო.

No more pussy talks about you.
No more complaining about us.
I will bother Jerome because of you No More

Advertisements

Got Anything To Say?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s