არასაკმარისი გოგო

მეც*

გუშინ, დედაჩემმა, რომელიც მთელი ცხოვრება ცისარტყელებზე მატარებს, მითხრა, რომ თმა საშინლად მაქვს და უკვე დროა, დაყენება ვისწავლო ან, საერთოდ, სტილისტთან წავიდე და თავს რამე მოვუხერხო. შოკისმომგვრელი ამბავია. მთელი ცხოვრება იმას მიმეორებს, როგორი ლამაზი და კარგი ვარ. სახლში, ყველაზე ცუდად ჩაცმულს და მუცელგაბერილსაც კი მეუბნება, ტოპ მოდელი ხარო; სახეზე ორი თვის ეპილაცია გასაკეთებელს მეუბნება, ვერ გამიგია რას იკეთებ ამდენს, არაფერი გაქვსო; მეუბნება, რომ ყველაზე ლამაზი ხელები გამიკეთა და კვარკვარა თვალები მაქვს. ჰოდა, გუშინ, იგივე ადამიანი მეუბნება, რომ გამოქვაბულიდან გამოქცეულ ადამიანს ვგავარ და ასე არ შეიძლება, რადგან დიდი გოგო ვარ უკვე. ეს ამბავი კიდევ არაფერი იქნებდა, ორი კვირის წინ ჩემთვის რომ არ ეკითხა, შეყვარებული რატომ არ გყავსო, მერავიცი-მეთქი ვუთხარი, ჩემზე ლამაზებსაც ყავთ შეყვარებულები და ჩემზე უშნოებსაც, ჩემზე გაუნათლებლებსაც და ჩემზე განათლებულებსაც, ჩემზე მსუქნებსაც და ჩემზე გამხდრებსაც და ვერაფერი გამიგია-მეც მეთქი, მერე კიდევ Pinterest-ის სქროლვისას ვიღაც გოგოების ფოტოები მაჩვენა, გაპრანჭული, კოხტა გოგოების – აი ასეთებს ყავთ შეყვარებულებიო. ანუ, რა გამოდის, დედა, ფიქრობ, რომ…

View original post 241 more words

Advertisements

ყველა წარუმატებელი ურთიერთობის ამბავი ever

ბიჭი, რომელთან ერთადაც ყოფნა ისედაც არ მინდოდა, მეუბნება (წინასწარ მაფრთხილებს) რომ ურთიერთობისთვის მზად არ არის (rejects me) და უცებ, რატომღაც, მთელი ძალით მინდება, რომ ურთიერთობაში ვიყოთ.

“ჩემთან ყოფნა არ გინდა? რა სისულელეა. აბა ნახე ერთი შენ, რა გიყო”

“ცოტა მოიცადე, ნახავ რომ ზუსტად ის ვარ, ვინც შენ გჭირდება”

“მე? მერე რა რო არც მომწონხარ, ყველაფერს ვიზამ, რომ შენ კარგად იგრძნო თავი”

“აჰ, ეს რა შითი მიმი გამოგიგზავნია, არაფერია, ნახე მე უფრო კარგი მიმი მაქვს და შენთვისაც უფრო კარგი ვარ, ვიდრე ყველა ის გოგო, ვისაც სიზმრებში ნახულობ”

“ზაფხულში, 2 კილოს რომ დავიკლებ და ჩემს ლამაზ ყვავილებიან სარაფანს ჩავიცვამ, ქვემოთ ნაიკებს, ბაუჰაუსთან რომ შეგხვდები, არც შემოგხედავ, მერე ნახე შენ”

“რომ გადავალ ორი წლით საზღვარგარეთ საცხოვრებლად და ცხრაას ბიჭს შევხვდები შენს მერე, მერე ნახე შენ”

“ნობელის პრემიას რომ ავიღებ ბიოლოგიის დარგში, მერე ნახე შენ”

“კოსმოსში რომ ვიქნები პირველი ქალი , ვინც დედამიწის ორბიტას ყველაზე მეტად დაშორდა, მერე ნახე შენ”

“მარსზე პირველი კოლონიზატორი რომ ვიქნები, მერე ნახე შენ”

“პატარა, მარსელი ბავშვები რომ მეყოლება და 9 დედამიწელი ქმარი, მერე ნახე შენ, თუ არ ინანო, რომ მაშინ, დედამიწაზე, დამარეჯექთე”

funky lover

 

 

გასაპარსი ფეხები

რამდენჯერ მიფიქრია, “მოდი ვნახავ ბიჭს, რომელიც მომწონს, რამდენი ხანია არ მილაპარაკია, გავისეირნებთ, ღვინოს დავლევთ…”, მაგრამ მერე გამხსენებია, რომ ფეხები მაქვს გასაპარსი და გადამიფიქრებია.

უამრავჯერ.

ვერ ვიტან თმას ჩემს ფეხებზე. მუხლს ქვემოთ უპრეტენზიოაა, როცა და რასაც გინდა, იმას უზამ, მუხლს ზემოთ რომ თმა მაქვს, ისე იზრდება, რომ გაპარსვიდან მეორე და ხანდახან მესამე დღესაც არ აქვს აზრი ახლიდან გაპარსვას. ძალიან ნერვების მომშლელია ხოლმე, საიმისოდ მოკლეა რომ გავიპარსო და საიმისოდ გრძელი (იჩხვლიტება), რომ ისე დავტოვო. თუ მეორე დღეს ვიპარსავ, თმის ნაცვლად კანს ვითლი ხოლმე და მერე სულ შეშუპებული ჭრილობები მრჩება და თმის ძირები, რომლებიც წესივრად არც იყო ამოწვერილი.

ეპილაცია მიცდია, ეპილატორით, რამდენიმე ზაფხული ვიკეთებდი ხოლმე, მერე თმა მიბრუნდებოდა და უამრავი შრამი მაქვს დღემდე დარჩენილი. ლაზერული ეპილაცია ფეხებზე არასდროს მიცდია, სხვა ზონებზე ძლივს მყოფნის ნებისყოფა, რომ წარმოვიდგენ ამსიგრძე ფეხების ლაზერის ქვეშ მოქცევას და დაბრაწვას, გული მიკვდება.

untitled-1

ჰოდა მაინც, რამდენი მომენტი გამომიტოვებია გასაპარსი ფეხების გამო? რამდენჯერ დამითმია ლამაზი კაბის ჩაცმა ან შორტით პარკში, პლედზე კოტრიალი? რამდენ დროს ვატარებ საკუთარი თვის არასრულყოფილად აღქმაში, იმის გამო, რომ სხეულზე თმა მაქვს?

12 წლიდან დღემდე, 24/7.

 

January has been the worst!!!!!

So bad, I started blogging again.

ჯერ იყო და ახალ წლამდე უძველეს მეგობარს დავშორდი, რაც სრულიად მატრაუმატიზირებელი იყო და 3 დღე უბრალოდ ყველაფერზე ვტიროდი. მაგრამ ახალ წელს 3 მეგობართან ერთად შევხვდი და მეთქი უკეთესი დღეების იმედი არსებობს.

არაფერიც.

ისე მოხდა, რომ რატომღაც ჩემმა კიდევ ორმა მეგობარმა დაიჭირა ჩემგან დისტანცია. არადა ორივე ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი იყო. ერთი შეყვარებულს შეურიგდა და ცხოვრებაში დიდი ცვლილებები ქონდა, ოქეი, არ მწყინს, მეორემ კიდევ თითონ მაწყენინა და 2 კვირაზე მეტი არ ვწერდი, გაბრაზებული. ერთ ტიპს ველაპარაკებოდი ხოლმე კიდევ, 24/7, მაგრამ რაღაც ვეღარც იმასთან აეწყო ლაპარაკი და დავრჩი ეგრე. უფეისბუქოდ, უკომუნიკაციოდ -_-

სამაგისტრო პროგრამებზე ერთგან მოვახერხე საბუთების გაგზავნა, მაგრამ დანარჩენი ვარიანტების გამო სრულიად დაბნეულობაში და ქაოსში ვარ. მარტო ვარ, ჩემით ვცდილობ რაღაცების გარკვევას და როცა მგონია რომ ბევრი გავიგე და კარგი გოგო ვარ, ყველაფერს სწორად ვაკეთებ, მოვა ვიღაც, მომიყვება რა ეწერა თავის სამოტივაციოში და მერე როგორ გადააკეთა და მე ვხვდები რომ ჯერ-ჯერობით, კარგი გოგო კი არა, პინგვინი ვარ.

ხო, ისიც არ დაგვავიწყდეს, რომ ხელფასს სამ თვეში ერთხელ მიხდიან სამივე თვისას, თან ცოტას და უფულობის გამოც უბედური ვარ ძირითადად.

ჰოდა ის სერილებიც, რასაც ვუყურებ (Speechless, Splitting Up Together, I Feel Bad, High Maintenance, ჩცდ), ეხლა გადის და კვირიდან-კვირამდე ველოდები გამოსვლას.

messenger 1-24-2019 9-20-38 pm

ა და კიდევ, რამდენი ივენთი გამოვტოვე ნოემბრიდან დღემდე წარმოდგენაც არ მინდა, მაგრამ ამასწინად გავიგე, რომ Kordz იყო ელეკტროვერკში, ჩემ სამეზობლოში, პირდაპირ და არაფერი ვიცოდი. ბლია. კიდევ SLEEPERS POETS SCIENTISTS-ის პრეზენტაციაზე დამწყდა გული და, თანასწორობის მოძრაობის რაღაც ივენთზე. მინდა ფეისბუქი, მაგრამ მაგისტრატურების ძიებას უამრავი დრო მიაქვს, თან როცა რამეს ვერ ვაკეთებ ვბრაზდები და მინდა რო მოვწყდე იქაურობას და ფეისბუქი თუ მექნება,  “გასაქცევი” მექნება. თან, bottomless pit გასაქცევი :dd so thank u, next!

update: დაპოსტვიდან მეორე დღეს ტელეფონი გამიტყდა. fml for real.

4 რამ უფეისბუქობაზე

  1. თავიდან უამრავი დრო გამომიჩნდა. გარდა იმისა, რომ ინგლისურის ტესტისთვის ვემზადებოდი და საზღვარგრეთ სამაგისტრო პროგრამებს და დაფინანსებებს ვეძებდი (რაც, პრინციპში გაუქმების მიზეზი იყო) ტანსაცმლის კარადის დალაგება დავიწყე, ღამ-ღამობით სარკის წინ წარბების კორექციასაც მოვუხშირე, სახლის საქმესაც შედარებით აქტიურად მოვეკიდე. ორთვიანი უფეისბუქობის შემდეგ უკვე ძალიან მენატრება ფეისბუქი და დროსაც უკვე ისევ ისე ვხარჯავ, ან სერიალის ყურებით ან იუთუბზე ძრომიალში.
  2. იმის გამო, რომ ვერ ვხედავ ჩემი მეგობრები რას პოსტავენ, რა ეცვათ, რაზე ფიქრობდნენ, რაზე ჭორაობენ, რა ხდება მაგათკენ ახალი, ხშირად პირადად ვეკითხები და ვთხოვ ხოლმე რამე მომიყვენ, რაზეც “არაფერი არ ხდება ახალი და მოვიგონო რამე?”, “ნატალი აღადგინე ფეისბუქი, ჰიპერაქტიური ხარ” და მსგავს პასუხებს ვიღებ ძირითადად. ანუ ყველასთვის ნორმალურია რომ შორიდან უყურებდე და იცოდე რა ხდება, მაგრამ პირადად თუ ეკითხები, ფიქრობენ რომ არაფერი აქვთ მოსაყოლი. სენტიმენტალური ვიქნები, ძალიან მოწყენილი ვარ უმეტესად.
  3. დიდი ხნის მოუკითხავი მეგობრის მოკითხვა არის შეუძლებელი ამბავი. აი რამდენ ვინმეზე მიფიქრია, მოდი ეხლა იმას მივწერ, ვკითხავ როგორაა, ვეტყვი რომ მომენატრა. მარა მერე სულ იმაზე ვიწყებდი ფიქრს, რამდენხანს გაგრძელდება ლაპარაკი ან დასასრულისკენ როგორ წავა, თავს ხომ არ მოვაბეზრებთ ერთმანეთს. აი ფეისბუქი რომ მქონდეს უბრალოდ ფოტოს დავულაიქებდი და ეცოდინებოდა რომ ცოცხალიც ვარ და მახსოვს კიდეც. აი ამით, პრინციპში, მეორე პუნქტის მეცნიერება იხსნება.
  4. უამრავ რამეს გამოტოვებ. ის კი არა, უამრავ სერვისზე ინფორმაციის გაგება მდომებია და ვებგვერდის მაგივრად ფეისბუქ გვერდები აქვს კომპანიებს ძირითადად და ცოტა ნერვების მომშლელია ეგ.

რატომ უნდა წავშალო ფეისბუქი

ფეისბუქის გამო, ინტერნეტს სწორად ვეღარ ვიყენებ. ინტერნეტში ონლაინ ყონფის 90%-ს ამ მედიაზე ვატარებ და უკვე რაღაცების დაგუგლვაც კი მეზარება.

ძალიან ბევრი ჯანქი ინფორმაცია: მიმები, ზურაბიშვილის გამოთქმები; რომელიღაც საარჩევნო უბანზე ვიღაცის მიერ მოპოვებული ყველაზე მეტი ხმა; მუსიკა, რომელსაც არ მოვუსმენ; 90-იანების ქართველ ელიტაზე დაჯმა; ბექა მამუკაშვილის პოსტი კიტრის მარინადზე; DISCOVERY-ის სტატია, რომელსაც არც წავიკითხავ, არც გავხსნი; Trust me I’m a biologist-ის უაზრო მიმი, რომლის დანახვაც კი უხერხულობას მგვრის; მორიგი პოსტი თგს-ში – “აი ესა და ის ხდება და იქნებ მოხვიდეთ გონს, მეგობრებოოოო???”

ზედმეტი ინფორმაცია ვიღაცების აქტივობებზე: ნამდვილად აღარ მაღელვებს როგორი კექსი გამოაცხე და ვისთან ერთად ჭამე; არ მინდა ვიცოდე შენი დაქალი როგორი ლამაზია;

ციტატა ახალი ამბები: popmusic.ge-ის, on.ge-ის და მისნაირების სიახლეები – “ტიმოთე შალამრაღაცგვარმა კლაუდია შიფერს შეხედა და ფანები უკვე სცენარებს წერენ”, “ნახეთ რატომ არ გადისა ემინემმა ვიღაც”, “ნახეთ, რატომ მოიხადა ემინემმა ვიღაცის გადისვისგამო ბოდიში”. News is all tweets these days!!!!!

აპლიკაცია ძალიან უცნაურად მუშაობს, ხშირად მალოგინებს, ორ ეტაპიანი აუთენთიკაციაც რაღაც ვერ მუშაობს. ბოლო დროს გახშირებული თავდასხმები, უსაფრთხოების მხრივ უკვე პატრონი აღარ ყავს აქაურობას.

რეკლამები. შიშით მართლა ვერაფერი დამიგუგლავს, რომ მერე რეკლამად არ გაიჩითოს ნიუს ფიდზე და ჩემმა მეგობრებმა არ იცოდნენ ჯანმრთელობის რა პრობლემა მაწუხებს 🙂

ფეისბუქი ურთიერთობებში ბზარებს აჩენს. ნახევარი საათის წინ, ჩემს ბავშვობის მეგობარს და ცხოვრების დიდ სიყვარულს ვუსაყვედურე, არაფერს მილაიქებ-მეთქი. სერიოზულად??

რატომ ვერ ვტოვებ ფეისბუქს:

Uuuum, მინდა, რომ ყველაფერს ბოლო არ ვიგებდე ??? Obviously?????

მინდა, რომ არ გამომრჩეს, სადმე კარგი ივენთი თუა.

იმიტომ, რომ აცტეკური ცხოვრება არ მინდა და უფეისბუქობა, დღეს, უკვე მაგას ნიშნავს.

მინდა, რომ ახალი ამბებიც ვიცოდე, რადგან ტელევიზორი არ მაქვს.

რამე კარგს რომ ვაკეთებდე და დაპოსტვა და სოციალიზაცია მომინდეს, რა ვქნა მერე?????

ყველა რო ნაშობს და ბედნიერია და მე რო არსად ვიქნები, იტყვიან, ნეტა ნატალი სად გაქრაო და მერე ვიღაა უპასუხებს, რეავი მაგის დედაც მოვტყანო??????

რამდენიმე საინფორმაციო პორტალისგან საინტერესო ამბებს ვიგებდი, BBC, Futurism, National Geographic, რადიო თავისუფლება, ლიბერალი, ონჯიც ჯანდაბას და კიდევ სხვები

კარგი, რა შემიძლია, რომ გავაკეთო, უფეისბუქოდ ცხოვრების შესამსუბუქებლად:

გადმოვწერო news app-ები, უცხოურ მედიებს მარტივად ვმართავ, ქართული მედიების შემოწმება მომიწევს პერიოდულად;

ხანდახან შევამოწმო ხოლმე ვებგვერდები: eventer.ge, biletebi.ge, ათასში ერთხელ bassiani.com-იც, რა იცი, რა ხდება?

ხშირად მოვიკითხო მეგობრები, რომლებიც რა თქმა უნდა, არ მეტყვიან ხოლმე, რა ხდება მათ ცხოვრებაში ახალი და ჩემ ყლეს გავიგებ ახალს, მაგრამ, სხვა რა გზაა.

Youtube-ზე დავალაგო სიტუაცია, გადავარჩიო გამოწერები, რომ მართლა რაც მაინერესებს იმან წაიღოს ყურადღება.

კაი, ეხლა რა იქნება?

ცოტახანს, ვეცდები გადავალაგო ნიუს ფიდ პერფერენციები, იქნებ ეს სივრცე ოდნავ უფრო საინტერესო გახდეს. უსაფრთხოებას რაც შეეხება, პირადი მიმოწრების წაშლა ურიგო არ იქნებოდა. გამოსაცდელ ვადას ვაძლევ ჩემს თავს და ფეისბუქს, მოკლედ. აპა ჰე.

 

 

 

ჩემი საყვარელი შეგრძნებები

ვისაც charlieissocoollike უყვარს, უეჭველად მიხვდება, რომ შთაგონება სწორედ მის ერთ-ერთ ვიდეოდან მივიღე. არ დავმალავ, ჩარლის ვიდეოები პირველად ამ ზაფხულს ვნახე, ნუ, Film for Ella-ს თუ არ ჩავთვლით, ადრე 9gagtv-ზე ვნახე. ჰოდა იმას ვამბობდი, რომ მისი ვიდეოების ყურება უახლესებიდან დავიწყე და როცა My favorite feelings ვნახე ვიფიქრე, რომ ამაზე საყვარელი და ჩასაყლაპი კაცი არ მინახავს ცხოვრებაში. სერიოზულად, ნახეთ რაებს ამბობს 1 წუთსა და მეცხრე წამზე…

მოკლედ, მგონი ჩარლიზე საუბარი საკმარისია, ჩემს საყვარელ შეგრძნებებზე გადავალ. ჩემმა მეგობრებმა ალბათ კარგად იციან, რომ რაღაცების სიების კეთება მიყვარს, ამიტომ ჩემს საყვარელ შეგრძნებებს სიის სახით წარმოვადგენ. ცუდი მხოლოდ ის იქნება, რომ ამ სიაში “მოსაპწიჩკი” არაფერი მექნება. Continue reading

ორიოდ სიტყვა ბახმაროზედ

ბახმაროში წასვლამდე ბევრს ვნერვიულობდი, რაც, პრინციპში, ჩემთვის ჩვეულებრივი ოპერაციაა. სანერვიულო ნამდვილად მქონდა, რაც პირველ ორ ღამეზეც აისახა. იმ ღამეებზე, უეჭველად რომ ვაპირებდი წამოსვლას და ჯერ ნათიას, შემდეგ კი ყველას ძალისხმევით როგორღაც გადავიტანე. ვაღიარებ, ასეთი ხანგრძლივი დრამა არასდროს მქონია და არც ასეთი მგრძნობიარე ვყოფილვარ ვიღაცების კომპანიაში. … Continue reading

რატომ ტყეში?

დიდი გამოცდილება არ მაქვს აქეთ-იქით სიარულში, სულ 3-ჯერ ვიყავი, მაგრამ, რის დასაწერადაც მოვედი, ის შეგრძნება საკმაოდ განვიცადე, რომ დარწმუნებით ვთქვა:

ორჯერ ორივითაა ალბათ, მაგრამ
როცა ქალაქს გასცდები და დანიშნულების ადგილი ბუნება გაქვს,
კომუნიკაციებს მოწყვეტილი ხარ და მხოლოდ თანამგზავრებს და მშობლებს ეკონტაქტები,
ეს ყველაფერი კი რამდენიმე დღეს გრძელდება,
სულ სხვა, საკუთარი თავის უკეთესი ვერსია ხარ. Continue reading