დიოდი სჯობს, თუ ალექსანდრიტი?

ამასწინად ვიდეო ვნახე, რომელიც ქალების მიერ თმის მოშორების ისტორიას მიმოიხილავდა. როგორც აღმოჩნდა, მეცხრამეტე საუკუნემდე, ფაქტი, რომ ქალებს სხეულის თქმა ჰქონდათ, სენსაცია არ იყო, რადგან ქალებს გრძელი კაბები ეცვათ და შიშველი სხეულის ექსპოზიცია არ უწევდათ. მერე და მერე, როცა მოდა შეიცვალა და ქალებმა უსახელურო კაბების ტარება დაიწყეს, ჯილეტმა საპარსი გამოიგონა და ქალები დაარწმუნა, მოდაში უსახელურო კაბებია, იღლიები გლუვი უნდა იყოს და საუკეთესო საშუალება მაგისათვის, ჩემი გამოგონილი საპარსიაო. ფეხის თმის დასაფარად, ქალები ნეილონის წინდებს იცვამდნენ, მაგრამ მეორე მსოფლიო ომის დროს ნეილონი ძვირფასი და მიუწვდომელი მატერიალი გახდა, რადგან პარაშუტებში გამოიყენებოდა და ნეილონის წინდების გარეშე დარჩენილმა ქალებმა ფეხების პარსვაც დაიწყეს.

გამოდის, რომ ქალებმა (ყოველ შემთხვევაში, ამერიკაში) თმის პარსვა იმიტომ დაიწყეს, რომ ჯილეტს ძალიან კარგი მარკეტინგის გუნდი ყავდა და არა იმიტომ, რომ ზოგადად საზოგადოებაში იყო გავრცელებული აზრი, რომ ქალის თმა უჩვეულო და უშნო იყო. Well done, Gillette.

შემდეგ განვითარებული მოვლენების მიმოხილვა რთულია რადგან ისტორია საკმაოდ გრძელია, მაგრამ შედეგი ნათელია – დღეისათვის, მეინსტრიმ მედიაში ქალის თმა არაესთეტიკურად აღიქმება და სილამაზის ინდუსტრია თმიანობასთან ბრძოლის მრავალფეროვან, არაპერმამენტულ მეთოდებს გვთავაზობს.

თმის მოცილება დიდი თავის ტკივილია, განსაკუთრებით იმ ადამიანებისთვის, ვისაც სხეულზე ჭარბი თმა აქვს. პარსვა, აფხრეწა, დეპილაცია, ლაზერით ეპილაცია – დროს, ენერგიას, ბევრ ფულს და უმეტეს შემთხვევაში, ბევრ ფიზიკურ და ემოციურ ტკივილთან გამკლავებას. მოითხოვს.

საბედნიეროდ, მე თმა არ მეზიზღება და არც არაესთეტიკურად მიმაჩნია. I’m all hair and I’m good with that. საკმაოდ დიდი ხანია ვფიქრობ, რომ თმის მოცილებას შევეშვა და უფრო ძლიერი ხასიათი რომ მქონდეს, აუცილებლად ვიზამდი, მაგრამ სამწუხაროდ ისეთ გარემოში ვარ, სადაც სხვის საქმეში ჩარევა, ძალიან ბუნებრივი ამბავია. მაგალითისთვის, შენმა დაქალმა, შენმა თანამშრომელმა, შენმა ნათესავმა, შენმა ფეისბუქელმა მეგობარმა შეიძლება ძალიან ჩვეულებრივად გითხრას, რომ “თმის მოშორება კი რთულია, მაგრამ აი ძაააან არ მეესთეტიურება ქალზეც და კაცზეც” და ამით გაგრძნობინოს, რომ რაც შენ გახასიათებს, არაესთეტიკურია და არასასურველია, ბონუსად შეიძლება რაღაც მეთოდიც გირჩიოს, რადან შენზე გული შესტკივა.

როცა კაცებისგან მესმის, რომ ქალი პრიალა უნდა იყოს, თუმცა საკუთარი თმა ეესთეტიკურებათ, აღარც მიკვირს ხოლმე, რადგან, რავი, პატრიარქატი. მაგრამ ბოლო დროს გოგოებისგან ვისმენ იგივეს და ვერ ვიგებ, საკუთარი თავის მტერი როგორ შეიძლება იყო. Ok, ვინც არ უნდა იყო, თმა არ მოგწონს, შენი გაუაზრებელი კომპლექსები და მიზეზები გაქვს, მაგრამ რა გაძლევს უფლებას, რომ მითხრა, რომ მეც არ უნდა მომწონდეს? ანუ, შენი ძალაუფლება არ არის, მე რა მომწონს და ჩემს სხეულს რა უნდა ვუქნა, რატომ ვერ აღიქვამ, რომ თავხედი ხარ? იგივეა, რომ მოხვიდე და მითხრა, “შენი გრძელი ცხვირი არ მეესთეტიკურება” და ელოდებოდე, რომ ამ ფაქტს პოზიტიურად შევხვდები. იგივე კითხვა მაქვს ადამიანებთან, ვინც მეკითხება რატომ არ ვატარებ მაკიაჟს ან მაღალქუსლიან ფეხსაცმელს და, მაშასადამე, რატომ არ გამოვიყურები გოგოსავით (სულ მემართება).

და მაინც, დიოდი სჯობს თუ ალექსანდრიტი?
შეგვიძლია ვიყოთ წესიერი ადამიანები?
შეგვიძლია აღარ ვუთხრათ ქალებს რა გაუკეთონ საკუთარ სხეულებს და რა არა?

Advertisements

რატომ უნდა წავშალო ფეისბუქი

ფეისბუქის გამო, ინტერნეტს სწორად ვეღარ ვიყენებ. ინტერნეტში ონლაინ ყონფის 90%-ს ამ მედიაზე ვატარებ და უკვე რაღაცების დაგუგლვაც კი მეზარება.

ძალიან ბევრი ჯანქი ინფორმაცია: მიმები, ზურაბიშვილის გამოთქმები; რომელიღაც საარჩევნო უბანზე ვიღაცის მიერ მოპოვებული ყველაზე მეტი ხმა; მუსიკა, რომელსაც არ მოვუსმენ; 90-იანების ქართველ ელიტაზე დაჯმა; ბექა მამუკაშვილის პოსტი კიტრის მარინადზე; DISCOVERY-ის სტატია, რომელსაც არც წავიკითხავ, არც გავხსნი; Trust me I’m a biologist-ის უაზრო მიმი, რომლის დანახვაც კი უხერხულობას მგვრის; მორიგი პოსტი თგს-ში – “აი ესა და ის ხდება და იქნებ მოხვიდეთ გონს, მეგობრებოოოო???”

ზედმეტი ინფორმაცია ვიღაცების აქტივობებზე: ნამდვილად აღარ მაღელვებს როგორი კექსი გამოაცხე და ვისთან ერთად ჭამე; არ მინდა ვიცოდე შენი დაქალი როგორი ლამაზია;

ციტატა ახალი ამბები: popmusic.ge-ის, on.ge-ის და მისნაირების სიახლეები – “ტიმოთე შალამრაღაცგვარმა კლაუდია შიფერს შეხედა და ფანები უკვე სცენარებს წერენ”, “ნახეთ რატომ არ გადისა ემინემმა ვიღაც”, “ნახეთ, რატომ მოიხადა ემინემმა ვიღაცის გადისვისგამო ბოდიში”. News is all tweets these days!!!!!

აპლიკაცია ძალიან უცნაურად მუშაობს, ხშირად მალოგინებს, ორ ეტაპიანი აუთენთიკაციაც რაღაც ვერ მუშაობს. ბოლო დროს გახშირებული თავდასხმები, უსაფრთხოების მხრივ უკვე პატრონი აღარ ყავს აქაურობას.

რეკლამები. შიშით მართლა ვერაფერი დამიგუგლავს, რომ მერე რეკლამად არ გაიჩითოს ნიუს ფიდზე და ჩემმა მეგობრებმა არ იცოდნენ ჯანმრთელობის რა პრობლემა მაწუხებს 🙂

ფეისბუქი ურთიერთობებში ბზარებს აჩენს. ნახევარი საათის წინ, ჩემს ბავშვობის მეგობარს და ცხოვრების დიდ სიყვარულს ვუსაყვედურე, არაფერს მილაიქებ-მეთქი. სერიოზულად??

რატომ ვერ ვტოვებ ფეისბუქს:

Uuuum, მინდა, რომ ყველაფერს ბოლო არ ვიგებდე ??? Obviously?????

მინდა, რომ არ გამომრჩეს, სადმე კარგი ივენთი თუა.

იმიტომ, რომ აცტეკური ცხოვრება არ მინდა და უფეისბუქობა, დღეს, უკვე მაგას ნიშნავს.

მინდა, რომ ახალი ამბებიც ვიცოდე, რადგან ტელევიზორი არ მაქვს.

რამე კარგს რომ ვაკეთებდე და დაპოსტვა და სოციალიზაცია მომინდეს, რა ვქნა მერე?????

ყველა რო ნაშობს და ბედნიერია და მე რო არსად ვიქნები, იტყვიან, ნეტა ნატალი სად გაქრაო და მერე ვიღაა უპასუხებს, რეავი მაგის დედაც მოვტყანო??????

რამდენიმე საინფორმაციო პორტალისგან საინტერესო ამბებს ვიგებდი, BBC, Futurism, National Geographic, რადიო თავისუფლება, ლიბერალი, ონჯიც ჯანდაბას და კიდევ სხვები

კარგი, რა შემიძლია, რომ გავაკეთო, უფეისბუქოდ ცხოვრების შესამსუბუქებლად:

გადმოვწერო news app-ები, უცხოურ მედიებს მარტივად ვმართავ, ქართული მედიების შემოწმება მომიწევს პერიოდულად;

ხანდახან შევამოწმო ხოლმე ვებგვერდები: eventer.ge, biletebi.ge, ათასში ერთხელ bassiani.com-იც, რა იცი, რა ხდება?

ხშირად მოვიკითხო მეგობრები, რომლებიც რა თქმა უნდა, არ მეტყვიან ხოლმე, რა ხდება მათ ცხოვრებაში ახალი და ჩემ ყლეს გავიგებ ახალს, მაგრამ, სხვა რა გზაა.

Youtube-ზე დავალაგო სიტუაცია, გადავარჩიო გამოწერები, რომ მართლა რაც მაინერესებს იმან წაიღოს ყურადღება.

კაი, ეხლა რა იქნება?

ცოტახანს, ვეცდები გადავალაგო ნიუს ფიდ პერფერენციები, იქნებ ეს სივრცე ოდნავ უფრო საინტერესო გახდეს. უსაფრთხოებას რაც შეეხება, პირადი მიმოწრების წაშლა ურიგო არ იქნებოდა. გამოსაცდელ ვადას ვაძლევ ჩემს თავს და ფეისბუქს, მოკლედ. აპა ჰე.

 

 

 

ორიოდ სიტყვა ბახმაროზედ

ბახმაროში წასვლამდე ბევრს ვნერვიულობდი, რაც, პრინციპში, ჩემთვის ჩვეულებრივი ოპერაციაა. სანერვიულო ნამდვილად მქონდა, რაც პირველ ორ ღამეზეც აისახა. იმ ღამეებზე, უეჭველად რომ ვაპირებდი წამოსვლას და ჯერ ნათიას, შემდეგ კი ყველას ძალისხმევით როგორღაც გადავიტანე. ვაღიარებ, ასეთი ხანგრძლივი დრამა არასდროს მქონია და არც ასეთი მგრძნობიარე ვყოფილვარ ვიღაცების კომპანიაში. … Continue reading

რატომ ტყეში?

დიდი გამოცდილება არ მაქვს აქეთ-იქით სიარულში, სულ 3-ჯერ ვიყავი, მაგრამ, რის დასაწერადაც მოვედი, ის შეგრძნება საკმაოდ განვიცადე, რომ დარწმუნებით ვთქვა:

ორჯერ ორივითაა ალბათ, მაგრამ
როცა ქალაქს გასცდები და დანიშნულების ადგილი ბუნება გაქვს,
კომუნიკაციებს მოწყვეტილი ხარ და მხოლოდ თანამგზავრებს და მშობლებს ეკონტაქტები,
ეს ყველაფერი კი რამდენიმე დღეს გრძელდება,
სულ სხვა, საკუთარი თავის უკეთესი ვერსია ხარ. Continue reading

კიდევ ერთი რამ, რაც აქამდე უნდა მცოდნოდა

დღეს დიდი ხნის უნახავი მეგობარი ვნახე და ბოლოდროინდელი ამბების მოყოლა დავიწყეთ. ზუსტად ჩემს ისტორიებს მიყვებოდა, არადა ჩემთან სულ ისე იქცევა, რომ ყველა სურვილს ისრულებს და მგონია რომ ძლიერია და მასთან დაჯახებას, კედელს დაჯახება სჯობს. ხოდა, აბა რას წარმოვიდგენდი თუ ისიც მსგავსი პრობლემებით იტანჯებოდა და ისიც უბედური იყო?

წამოსვლისას გზაში ავტობუსიდან ჩამოვედი და ფეხით ბევრი გავისეირნე. ჩემს გატეხილ ტარდისის ჭიქაზე ვფიქრობდი და კიდე ერთ დამსხვრეულ მეგობრობაზე. მივხვდი რომ არცერთს ეშველება და უბრალოდ უნდა გავუშვა. ჭიქის ამბის გაშვებაში ის უფრო მიწყობს ხელს, რომ შეუძლებელოა ადამიანს მებრძოლთა კლუბიც მოსწონდეს და ერთ ჭიქასაც მისტიროდეს, ამიტომ, მე მებრძოლთა კლუბს ვირჩევ.

Continue reading

აქტიური გოგოების მძიმე ხვედრი სოციუმში

მგონია, კიარადა ვიცი (მაგრამ კამათისთვის მზად ვარ), რომ ბიჭების უმრავლესობას ეშინია აქტიური გოგოების. დედაჩემმაც მითხრა ეგ, მე კიდე ვიცი, რომ mother knows best. კი, მოსწონთ გოგოები, რომლებიც პირველები წერენ ბიჭებს და არ ელოდებიან საპირისპიროს, მაგრამ საკმარისია საქმე ფლირტზე, ან სადმე დაპატიჟებაზე წავიდეს, იბნევიან და დაცვის რეჟიმს რთავენ.  Continue reading

Relationships are messy and people’s feelings get hurt

უკვე მეოთხე ურთიერთობა დავიწყე და დავამთავრე ამ ფრაზით. სამერს ეს რომ არ ეთქვა, რა მეშველებოდა ნეტა? ფაქტია რომ ასეა. ძნელია ურთიერთობები. მეგობარმა დამასწრო და დაწერა პოსტი იმაზე, რამდენი “ჩალიჩი” გჭირდება გაცნობიდან ოფიციალურად ერთად ყოფნამდე. არადა ერთად ყოფნაც როგორი აბსურდულია? ჩვენ … Continue reading

გადაყწვეტილებები

დღეს 6 სექტემბერი ღაფავს სულს. ეს იმას ნიშნავს, რომ ორ დღეში ჩემი ცხოვრების კიდევ ერთი ეტაპი დასრულდება, რომელიც სულ რაღაც 2 თვეს გაგრძელდა, მაგრამ იმის გაგება იყო ეს საუკეთესო თუ ყველაზე უარესი პერიოდი, სავარაუდოდ, უფრო დიდხანს გასტანს.  Continue reading

Ponds

დღეს უდიდესი დანაკარგი განვიცადე… რორი უილიამსი და ამელია პონდი წარსულს ჩაბარდნენ. ეს იყო ერთადერთი მომენტი, როდესაც დოქტორმა იმედი ვერ გაამართლა. არ ვიცი როგორ შეეგუა ამას თავის დროზე ის ადამიანი, რომელმაც ყურება დამაწყებინა, ან იქნებ იმას ემი და რორი არც მოსწონდა … Continue reading