2 AM ჯერომთან

” I’m home and I m drunk :v so drunk god. It was my cousins sons weddi g “
” :d dude, how are u feeling? are u okay?”
No answer
“Brace yourself dude, worst is yet to come. Tomorrow. Hope u will survive. Luv you”
” Do you know that donald duck picks his butt all the way to pizza hut?”
“Nope, I didn’t”
” :ddddddddddfcvvjshs”
“Aren’t u gonna sleep?” Continue reading

Advertisements

Oasis

და აი დადგა მომენტი, როდესაც იწყებ წერას პოსტისას, რომელსაც ელოდება შენი ყველა ბლოგერი მეგობარი და არამარტო. ბუნებრივია ზედმეტ პასუხისმგებლობას ვგრძნობ და მომიწევს პოსტის წერა ალბათ 2 საათი(სინამდვილეში ორი დღე ვწერდი). მე და ლაშა მცხეთაში 12ზე ჩავედით, რომ ჩვენი კუთვნილი ბეიჯები … Continue reading

თავად “ჩემინავასთან”

ამ დღეზე პოსტი რო არ დამეწერა, უბრალოდ ჩემი მომავალი თაობა ვერ მაპატიებდა! დილით ჩვეულებრივ სკოლაში წავედი, სასწავლო დღემ რაღაც სწრაფად და კარგად ჩაიარა, იმას თუ არ ჩავთვლით რო ლევანი მთელი დღე უჟმური გამოხედვით გონებას მიწამლავდა. ელეს და ანას წანწალი უნდოდათ … Continue reading

ერთხელ რუსთავში…

სამშაბათი დღე, დილა ჩვეულებრივი, სკოლის დაწყებამდე 15 წუთით ადრე ადგომა და დაგვიანება 3 წუთით. 6 გაკვეთილი და დირექტორისგან დათხოვნილი მე11 კლასი, რომელსაც მართვა არ აინტერესებს თურმე. სკოლიდან რომ წამოვედი არჩევანი მიწევდა ჩემინავას და სასახლეს შორის. სასახლეში უკვე ზედიზედ ბევრჯერ გამიცდა … Continue reading

ბლოგერების კიდევ ერთი დღე

მთელი კვირა ვნერვიულობდი შაბათის წინ პარასკევს გეოგრაფიის სწავლას რომ უნდა მოვმწყდარიყავი და ბავშვებს შევხვედროდი. პარასკევს, მე6 გაკვეთილი გეოგრაფიის საკონტროლო მქონდა, რომელიც დავწერე და რომ მახსენდებოდა, რომ სადღაც 1 საათში სასწაული დაიწყებოდა – მაჟრიალებდა. პირველი მივედი რუსთაველის მეტროსთან. ეგ ადგილი უკვე … Continue reading

ბლოგერების შემდგარი შეხვედრა

პირველი ბლოგერების არ შემდგარი შეხვედრა იხილეთ აქ.

ჩემთვის ეს ყველაფერი ძალიან ექსპრონტად და სწრაფად დაიწყო. ჩემინავას პოსტი დავინახე

Untitled

 

გამოვეხმაურე ბავშებს, რა ხდება მეთქი, ვიკრიბებით მარჯანიშვილთანო, ვიკითხე ეს მანაგაძის ივენთია მეთქი? ნანუკამ ანუ ემილი სმითმა არაო მითხრა ისე, რომ თვითნაც არ იცოდა. მე და გიგას დაძაბული გვქონდა ძალიან და რაკი გავიგე, რომ მისი ივენთი არ იყო, მივწერე ჩემს შვილს ნიკას-პოვეტს, წავიდეთ დედა, ვნახოთ ბავშვები მეთქი და გამოვლაგდით სახლებიდან. ნიკა რუსთაველის მეტროში შიგნით უნდა დამლოდებოდა, ერთად მისვლას სხვა ეფექტი ქონდა მაინც და გამოვედი ვაგონიდან, ვეძებ ნიკას, ზის თავისთვის წყნააარად, მივუჯექი გვერდით ისე რო ვერ დამინახა და ვეკითხები, თქვენი გაცნობა შეიძლება?? ნიკამ ისე შემომხედა ეს მთლად კარგად ვერააო… :დ წავედით მარჯანიშვილზე, დავინახე ჩემინავა ^^ მივესალმე, მერე უცბათ მეტიჩარა გაჩნდა ჩემს წინ. სულ სხვანაირი მეგონა, აი სულ. როცა ვიკითხე ვინები მოდიოდნენ, გიგას გაგონებაზე გავშრი. რომ წარმოვიდგინე რა უხერხულში იქნებოდა ის, მეც, ნიკაც… წასვლა მომინდა… მაგრამ let it be ჩამესმა და დავრჩი. მოვიდა გიგა. აი “ღმერთოოღონდესარა” სახით მოვიდა… გავაცანი ბავშვებს 😀 დაა ბოლოს მოვიდა ნანუკა, რომელსაც სუფთა ბლოგერული იერი აქვს და უფრო აპტარა აღმოჩნდა ^^

პიცა უნდა გვეჭამა, მაგრამ რომ გადავხედე ჩვენს თავებს, ძალიან მორიდებულები ვიყავით და პირველივე წამებში პიცის ჭამა უფრო მოერიდებოდა ყველას, ამიტო იქვე, ვარდების ბაღში წავედით. სკამი სუფთა არ მომეჩვენა და არ დავჯექი, მოგვიანებით სალფეტკი ვითხოვე და სკამს წმენდა დავუწყე და მანაგაძემ შენიშნა ჩემი ეს ჩვევა (პირველად რომ ვნახე ყველა სკამი სადაც დავჯექით ჯერ გავწმინდე).

რაზე ვილაპარაკეთ სხვა ბავშვებსაც გადასარევად უწერიათ. როგორი კარგი დღეც გამოვიდა ესეც… მთავარი რაც მინდა ავღნიშნო, იყო ის, რომ,

რომ არა თეთრაძე, როგორც ყოველთვის ივენთი მკვდარი იქნებოდა. ამ ბიჭს ყოველთვის კარგად გამოსდის ადგილების შერჩევა. Thanks dude.

რომ არა ჩემინავა, მთელი საღამო სიცილ-ხარხარით ვერ ვივლიდით სმარტიდან. ძალიან გამიხარდა, რომ ჩემინავა სნობი არ აღმოჩნდა, როგორიც ინტერნეტიდან მეგონა რატომღაც და პირიქით, ძალიან სასაცილო და უკომპლექსი იყო და თეთრაძეს ტროლავდა 😀

რომ არა მეტიჩარა, რომელიც სიჩუმეს ვერ იტანს, ჩუმად ვისხდებოდით. ძალიან საყვარელი იყო როცა ყველაფერი ბრუნავდა მასთან 😀 😀

ნანუკაც სრულიად განსხვავებული აღმოჩნდა ჩემი წარმოსახვითი ნანუკასგან. ცქნაფა და მხიარული 😀 ძალიან გამიხარდა, რომ ასეთი გავიცანი ^^

ნიკა წყნარი იყო რაღაც, დასტოინად ეჭირა თავი. :დ მარა დალევის პროცესში სასაცილო რაღაცეებს აკეთებდა, ბამბუკს ისე ჭამდა :დ

გიგა… ეს ბავშვი ჩემი ტკივილია :დ გამიხარდა რო რაღაცნაირად დალაგება დავიწყეთ ჩვენი არეული ურთიერთობისა, სიმართლეც ვუთხარი, რა აზრის ვიყავი მასზე და მოკლედ, როგორი ტიპია იცით? შეუძლია ან სულ ჩუმად იყოს და არაფერი თქვას, ან უცებ არსაიდან ისეთი გიჟობა მოხიოს და გაგაზოოოს… მაგარი შერეკილია 😀 ამის გამოც ვაფასებ(თ).

ამ საღამოს შეეწირა ჩემი კაბა, რომელიც პირველად ჩავიცვი და მინდა ავღნიშნო, რომ საშინელება იყო იმ ზღუდეებზე ძრომიალი, თავი Cat woman მეგონა.

ასევე თეთრაძის თეთრი ნაუშნიკები, რომელიც გაუწყდა და ვაგზლამდე წუწუნებდა თურმე .

ნიკას თითი, რომელიც მიწის თხილის კონსერვის გახნის დროს გაიჭრა (როგორ მოხაერხა ერთი)….

P.S

ინტერვიუ ჰომო საპიენსებთან : პოვეტი

მაშასადამე იწყება ჩემი ექსპერიმენტი, ინტერვიუ ჰომო საპიენსებთან.

Ladies and Gentlemen ადამიანი სლექსი. ადამიანი პოვეტი. ადამიანი, რომელსაც ბაკი ყოველთვის სავსე აქვს და ყოველთვის პოლნი გაზით გაზავს. გაზ გაზელა, კატების აღმზრდელი და მომთვინიარებელი, ფრთამოტეხილი ფოტოგრაფი და დაფსთეფის ერთგული მოყვარული – პოვეტი ….

– ცოცხალი ხარ? გრძნობ ამას?

-ცოცხალი ვარ რა,ეხლა როგორი პონტია იცი? ამწამს ცოცხალი ვარ,მარა შეიძლება რამე სიტყვამაც კი “მამკლას”.
ვგრძობ,მართლა,ჩემი გული რახა-რუხი მესმის.

– საიდან მოდიხარ?

შორი გზიდან. სადღაც ჯანდაბიდან. მოვდივარ იქიდან,საიდანაც მოდის ყველა,მეც,შენც,პაპაჩემიც,აი ის კაციც,ტელესკოპი რო აქ. ეს გზა ყველა ცოცხალს აქ დაწყებული. ზოგადად,დაბადებიდან მოვდივარ,არა,ჯერ ცხრა თვე სხვა პონტში ვიქნებოდი

-რომ გქონდეს პულტი, რომლითაც დროს შეაჩქრებდი და ანარქისტი/ პო*უისტი იქნებოდი, მას გამოიყენებდი???

– მაიცა,არ უნდა გამოვიყენო? პუხუისტობა ეხლაც შემომიტევს ხოლმე,მაგრამ ბოლომდე ვერ ვქაჩავ.
იასნა გამოვიყენებდი,მარა პულტი არ მინდა,უფრო რამე “მოშნი”,მაგალითად პულტის ნაცვლად “ვიკლუჩაწელი” (ვითომ მოშნი არ არი,მარა მაგარი მოშნია)

–  მოგწონს შენი თავი, ისეთი, როგორიც ხარ?

– არა,რა მოსაწონი ეხლა მე ვარ.
არანაირად არ მომწონს,იმიტო რო ხანდახან ისეთ რაღაცაში “ჩავფლავდები” ხოლმე,მიკვირს მერე.
მარა თუ ვინმეს მოწონს ჩემი თავი,ალბათ არ ვარ საშინელება მთლად.
მთავარია “ძ”ეპელინების მოსმენა არ დავიწყო.

– იძმაკაცებდი ნიკასთან?

-ვიძმაკაცებდი რა,ეხლა თუ ის იძმაკაცებდა,მეც ვიძმაკაცებდი.
თუ დავუმუღამებდი,ვიძმაკაცებდი. ცოტა უცნაური როჟაა,მარა ალბათ რამე გამოგვივიდოდა,რიავიცი აბა. თუ არაფერი გამოვიდოდა,ეგეც არაუშავს . ფადერ ოფ ტავტოლოგია :მუსკუ”ლ”ები:

– ჯადოსნური საშლელი რომ გქონოდა, რაც ნებისმიერ რამეს შლის ამ ცხოვრებიდან, რას/ვის წაშლიდი?

-წავშლიდი ჩემ ხაზეიკას,იმიტო რო უკვე ტვინთან სექსუალური კავშირის დამყარებები დაიწყო,არა,არა,მასეთი ბოროტიც არ ვარ.
წავშლიდი ყველანაირ სიმდიდრეს,იმიტო რო “გაღორებულ” ხალხს დაენახა, მარტო “მერსედესები” და “ჰამერები” არ არი ცხოვრება,რო არსებობს გრძნობებიც,არსებობს რაღაც სხვაც,გარდა “კასიოს” საათებისა და “დოლჩე გაბანებისა”,მაგენი ღორები,მაგენი.
კიდე წავშლიდი რავი რას,აღარც ვიცი.

– esc კნოფკობა თუ გდომებია?

სად უნდა გავიქცე,თორე კი… გაიქეცი ცხოვრებიდან,ამაზე უკეთესში გაიქცევი? თავს მოიკლავ და “პაბეგი”? მერე იქ ხო ჯოჯოხეთი არს.არ მინდა მაგი კნოპკობა,იმიტო რო საქზ. უბრალოდ მინდა ცოტა ბევრი პოზიტივები ხდებოდეს ცხოვრრებაში,ვიდრე ნეგა”წ”ივკები. ნუ ეხლა ახალ წლის მერე ნეგა”წ”ივკები არ მახსენდება,იმიტო რო ღაბუა. ხო,esc-ზე ვლაპარაკობდით. მაგი კნოპკა არ მიყვარს,ჩემ კომპიუტერზე ჭედამს ხოლმე.

– შენს პოეზიას, როგორს დაარქმევდი?
უნიჭოს,არაფრით გამორჩეულს,მაგრამ გულიდან (ეხლა მომიხევ გული არ არსებობსო,ამიტო ტვინის გულიდან) წამოსულს. ხო და იზვინიწე,მაგი რობერტისაა. უნიჭო მხატვარივით ვარ,ჩრდილებს მზის მხარეზე რო ხატავს,დაახლოებით მასე.

– ხომ ბედნიერი ხარ (დე)?

-იასნად, ვარ. რა მაბედნიერებს? ეს დედა ნატირები ცხოვრება? no,no…
ბეღურა,ჩიტი,რომელიც ზამთარ-ზაფხულ არსად მიდის,რჩება და რჩება.
ხო,ღუზაც… ნუ მოკლედ,კიდე მაბედნიერებს მესამე ბაკლის შემდგომი პროცესია,ანუ დალევის გაგრძელება და პივის ბაკალში ჩავარდნილი მიწის თხილის თითებით დევნა,მერე პივიანი თითების ლოკვა.
კიდე რატო ვარ ბედნიერი? ჩორტ ივო ზნაეტ კი არა იმიტო ვარ ბედნიერი, ცოცხალი რო ვარ.


პასკრიპტუმ…
 დავაი მე მზად ვარ,მოსალოდნელ გასაჭირს ბოლომდე გავუძლო :ღრიალი: (წეღან როგორც ვიღრიალეთ,ისე).
კიდე მკითხე,რას ფიქრობ საქართველოს გეო-პოლიტიკურ მდგომარეობაზე თქო.
ვიიციი დედუნა :დ მკითხევი რაც გინდა,რაც შენ გაგიხარდების.
გაგებით ვეკიდები,კაი ჰო :დ
სუ ეს იყო კითხევი ?;დ
მე : – დავპოსტო ეგეც? :დ არ გვინდა :დ ეს ისტორიას უნდა დარჩეს მაინც :დ :
ნიკა :  -რაფერც გინდა :დ
მე: -ცალკე შევინახავ :დ მაგრად ვიცინე.
კიდევ უფრო P.S : იმედია მანაგაძე არ გვიწყენს, ყველანაირი პირადი წყენის გარეშე, ეს არის უბრალოდ პაროდია მანაგაძის პოსტების სერიისა “ინტერვიუ ადამიანებთან”. სპლიტ, წარმატებები.
დიდი მადლობა ნიკას, პოვეტს, ადამიანს, რომელიც კიიიიდევ უფრო გავაიდეალე…. მადლობა ასეთი მხიარული მუშაობისთვის ^^

ჩვენ ოცნებებით

 

მე ვიცნობ ადამიანებს თავისი ოცნებებით. მესმის მათი ოცნებები და მთელი არსებით მინდა ისეთი ოცნებები აუხდეთ, რაც მათ გარშემომყოფებს არ ავნებს, რაც არ გულისხმობს გადაჭარბებულ მატერიალურ მხარდაჭერას და საერთოდ, რაც მხოლოდ სულიერი სიმშვიდისთვის და პიროვნული განვითარებისთვისაა საჭირო. კიდევ, სასტკად ოპტიმისტურად მჯერა, რომ თუ რაღაც მთელი არსებით გინდა, ის ისე მოდის შენთან, ვერც კი ამჩნევ, კიდევ იმისიც მჯერა, რომ “ყველაფერი აგიხდება, მთავარია გადაგინდეს” მაგრამ ეს იმას მაინც არ ნიშნავს, რომ უნდა ვისურვოთ და გულხელდაკრეფილნი დაველოდოთ მის ასრულებას… მოკლედ, მინდა იმ ადამიანების სურვილებზე დავწერო, რაც ჩემი აზრით ყველაზე კარგია ასახდენად და რაც ყველაზე მეტად მინდა აუხდეთ…

***
ნიკა პაატაშვილი 19-ის
ნორმალური აპარატი,ველოსიპედი და სამყოფი ფული.
ამ სამი რამის გარდა არაფერი არ მინდა.წავიდოდი ჩემთვის,ჩუმად,ალბათ ვერავინაც ვერ შემამჩნევდა (და თუ შემამჩნევდით,დიდი ვერაფერი) და ვივლიდი,ვიხეტიალებდი,გადავიღებდი უამრავ საინტერესო და ორიგინალურ სურათს,გავიცნობდი საოცარ ხალხს,რომლებიც “ბრაბუსებით” და “იქსპიატებით” კი არ დადიან,არამედ სადმე კუთხეში სხედან მწვანილს,ან ლიმონს ყიდიან და მათთან ერთად ვიქნებოდი ბედნიერი.ბევრი მათგანი შეიძლება ნებისმიერ სიტყვაში გატყუებდეთ,მაგრამ ისინი მაინც თავისებურად პატივსაცემი ადამიანები არიან.
მოვივლიდი მთელს საქართველოს,დავიწყებდი ერთი ბოლოდან და გავიდოდი მეორეში,შევაგროვებდი რაც შეიძლება მეტ საინტერესო სურათს და ფაქტს და ვიქნებოდი ამით ბედნიერი.
მე ხალხის აღიარება არ მჭირდება. Continue reading