დაცული: მე და ტომი

ეს კონტენტი დაცულია პაროლით. მის სანახავად გთხოვთ შეიყვანოთ პაროლი ქვემოთ:

Advertisements

გადაყწვეტილებები

დღეს 6 სექტემბერი ღაფავს სულს. ეს იმას ნიშნავს, რომ ორ დღეში ჩემი ცხოვრების კიდევ ერთი ეტაპი დასრულდება, რომელიც სულ რაღაც 2 თვეს გაგრძელდა, მაგრამ იმის გაგება იყო ეს საუკეთესო თუ ყველაზე უარესი პერიოდი, სავარაუდოდ, უფრო დიდხანს გასტანს.  Continue reading

აქ ახლა ასეა

ყოველდღიური რაღაცები ჩემს ცხოვრებაში :

SMS-ები არ მაქვს არასდროს.

დაულაგებელ პოსტებს ვწერ.

tumblr_mg0f3tY1sc1r3f3soo1_500_large_large

სკოლაში ყოველდღე ვჩხუბობ.

სნობი გავხდი (ძალაუნებურად).

ჩემი ტელეფონი ქართულ ფონტს არ ხსნის და ამის გამო ხშირად ვიტანჯები.

[][][][][][][][][][][][]

ჩემი ტელეფონის Menu-ზე ხშირად Facebook-ში შევდივარ.

გადმოცემის უნარი არ მაქვს (სასაცილოების ყოველშემთხვევაში).

 

მავიწყდება იმ ხალხის მოკითხვა, ვინც მობილურზე მწერეს და უესემესობის გამო ვერ ვპასუხობ.

სვეტაფორზე ყოველთვის წესის და რიგის მიხედვით გადავდივარ. რა სასაცილოც არ უნდა ვიყო მარტო მდგარი სვეტაფორის წინ მაშინ, როცა ყველა ქაოსურად გადადის გზაზე წითელზე.

იმ ტიპებთან აბსოლიტურად ვიბნევი,რომლებიც საკუთარ თავს თავის ჩაცმულბოაში გამოხატავენ. მათთან თავი უსულო მგონია, რადგან ვიცი, რომ ისინი ვერ დაინახავენ მას.

ყოველ დღე მინდა რომ Foster The People-ზე პოსტი დავწერო და მეზარება.

სამ წიგნს ვკითხულობ ერთდროულად. ხელოვნების ამბავს თუ მივათვლით ოთხს.

American Horror Story-ს ვუყურებ.

გორი მენატრება.

დედაჩემმა შემამჩნევინა, რომ ყველაფერს ვაკრიტიკებ.

ჩემი კლასი

როგორ მახსოვს ჩემი პირველი ნაბიჯი ახალ სკოლაში. არადა სკოლა საკმაოდ ძველი იყო. იქაურობა დღემდე საბავშვო ბაღს მახსენებს. სუნი, კედლლები, ბავშვები… ხო, საბავშვო ბაღში უფრო ბედნიერი კი იქნებოდი ბავშვი… მახსოვს პირველი ემოციები კლასშიც: საუბედუროდ ისტორიის გაკვეთილი შევაწყვეტინე და შუა გაკვეთილზე შევეჭერი … Continue reading

:YAWN:

რა დებილობაა, დილით 9ზე დგები ოლიმპიადისთვის, მერე იქიდან 11ზე მოდიხარ გაყინული სახლში, იცი რომ 3 ზე ისევ უნდა გაეტიო სახლიდან ოლიმპიადაზე, თან სასაწავლი გაქვს და თან თემოს ძაღლი ცუდადაა 😦 ნაღდად ვერ წარმომიდგენია დღეს რამე კარგი თუ შეიძლება მოხდეს…
მანამდე კი რა დავწერო, ამ ბოლო დროს ჩემი სენტიმენტალურ-პირადულ-გრძნობაგარეული პოსტების შემდეგ მინდა დავწერო, რო ამ ყველაფერმაც გადაიარა. Shit happens, you have to move on, so I moved on
რას ვგრძნობ?
შემსუბუქებას – თითქოს რაღაც დიდი გადავაგორე.
სინანულს – ხანდახან.
სითბოს -იმ ბავშვებისგან, რომლებთან ერთადაც თითქმის ყოველდღე ვარ.
მონატრებას – მენატრება ყველაფერი ის, რაც აღარ იქნება.
სურვილს – ხტუნაობის ( 😀 )
შიშს- ზამთრის.
წყურვილს – თბილი, ტკბილი, ხილის ჩაისას.
შემოდგომას – ცივს და მაინც მზიანს
სურვილს- ღამის გათენების
 სურვილს -დღის დაგრძელებისას

 და კიიიიიიიდევ, სიზარმაცეს – რომელიც ამ პოსტის კარგად დამთავრების საშუალებას არ მაძლევს.

ბავშვი ცარცით

I’m just a child with chalk in her hand, trying to draw all that happiness and pain that you gave to her. რამდენჯერ ამიღია ხელში ცარცები, მიძებნია ადგილი დასახატად და პოვნის შემდეგ გაშეშებულს მიცქერია კედლისათვის. ახლა რა გავაკეთო? ხომ ვიცი, … Continue reading

Oh friend…

I’m so tierd of what we became.

გაუთავებელი ჩხუბი, არანაირი მოსმენის და კამათის კულტურა, აღარანაირი დადებითი ემოცია, აღარანაირი ძველებური მეგობრული გრძნობა.  ჩვენს თავებს უფრო სისხლისმსმელ არსებებს ვამსგავსებ, რომლებსაც მიუხედავად იმისა რომ სტკივათ, მაინც აგრძელებენ კამათს.

I run away today. 3 დიდ ნაბიჯს, უამრავი აჩქარებული და სწრაფი ნაბიჯი მოყვა და საბოლოოდ მე წამოვედი. უკანმოუხედავად. დარწმუნებული ვარ აზრადაც არ მოგსვლია რამხელა შეცდომა დაუშვი და რამდენადად მეწყინა ეს ყველაფერი. იმიტომ რომ ზუსტად ვიცი, პირიქით მე მადანაშაულებ, როგორ გავბედე და შუა გზაში მიგატოვე, როგორ გავბედე რომ ასე თავხედურად წამოვედი. :/

ეს უკვე უსასრულობაა… შენი პრინციპების და ჩემი გრძნობების ომის მუდმივი უსასრულობა, რომელშიც თავს მშვიდად და კარგად ვეღარ იგრძნობ.

I tried my best.

You leaved first.