დიოდი სჯობს, თუ ალექსანდრიტი?

ამასწინად ვიდეო ვნახე, რომელიც ქალების მიერ თმის მოშორების ისტორიას მიმოიხილავდა. როგორც აღმოჩნდა, მეცხრამეტე საუკუნემდე, ფაქტი, რომ ქალებს სხეულის თქმა ჰქონდათ, სენსაცია არ იყო, რადგან ქალებს გრძელი კაბები ეცვათ და შიშველი სხეულის ექსპოზიცია არ უწევდათ. მერე და მერე, როცა მოდა შეიცვალა და ქალებმა უსახელურო კაბების ტარება დაიწყეს, ჯილეტმა საპარსი გამოიგონა და ქალები დაარწმუნა, მოდაში უსახელურო კაბებია, იღლიები გლუვი უნდა იყოს და საუკეთესო საშუალება მაგისათვის, ჩემი გამოგონილი საპარსიაო. ფეხის თმის დასაფარად, ქალები ნეილონის წინდებს იცვამდნენ, მაგრამ მეორე მსოფლიო ომის დროს ნეილონი ძვირფასი და მიუწვდომელი მატერიალი გახდა, რადგან პარაშუტებში გამოიყენებოდა და ნეილონის წინდების გარეშე დარჩენილმა ქალებმა ფეხების პარსვაც დაიწყეს.

გამოდის, რომ ქალებმა (ყოველ შემთხვევაში, ამერიკაში) თმის პარსვა იმიტომ დაიწყეს, რომ ჯილეტს ძალიან კარგი მარკეტინგის გუნდი ყავდა და არა იმიტომ, რომ ზოგადად საზოგადოებაში იყო გავრცელებული აზრი, რომ ქალის თმა უჩვეულო და უშნო იყო. Well done, Gillette.

შემდეგ განვითარებული მოვლენების მიმოხილვა რთულია რადგან ისტორია საკმაოდ გრძელია, მაგრამ შედეგი ნათელია – დღეისათვის, მეინსტრიმ მედიაში ქალის თმა არაესთეტიკურად აღიქმება და სილამაზის ინდუსტრია თმიანობასთან ბრძოლის მრავალფეროვან, არაპერმამენტულ მეთოდებს გვთავაზობს.

თმის მოცილება დიდი თავის ტკივილია, განსაკუთრებით იმ ადამიანებისთვის, ვისაც სხეულზე ჭარბი თმა აქვს. პარსვა, აფხრეწა, დეპილაცია, ლაზერით ეპილაცია – დროს, ენერგიას, ბევრ ფულს და უმეტეს შემთხვევაში, ბევრ ფიზიკურ და ემოციურ ტკივილთან გამკლავებას. მოითხოვს.

საბედნიეროდ, მე თმა არ მეზიზღება და არც არაესთეტიკურად მიმაჩნია. I’m all hair and I’m good with that. საკმაოდ დიდი ხანია ვფიქრობ, რომ თმის მოცილებას შევეშვა და უფრო ძლიერი ხასიათი რომ მქონდეს, აუცილებლად ვიზამდი, მაგრამ სამწუხაროდ ისეთ გარემოში ვარ, სადაც სხვის საქმეში ჩარევა, ძალიან ბუნებრივი ამბავია. მაგალითისთვის, შენმა დაქალმა, შენმა თანამშრომელმა, შენმა ნათესავმა, შენმა ფეისბუქელმა მეგობარმა შეიძლება ძალიან ჩვეულებრივად გითხრას, რომ “თმის მოშორება კი რთულია, მაგრამ აი ძაააან არ მეესთეტიურება ქალზეც და კაცზეც” და ამით გაგრძნობინოს, რომ რაც შენ გახასიათებს, არაესთეტიკურია და არასასურველია, ბონუსად შეიძლება რაღაც მეთოდიც გირჩიოს, რადან შენზე გული შესტკივა.

როცა კაცებისგან მესმის, რომ ქალი პრიალა უნდა იყოს, თუმცა საკუთარი თმა ეესთეტიკურებათ, აღარც მიკვირს ხოლმე, რადგან, რავი, პატრიარქატი. მაგრამ ბოლო დროს გოგოებისგან ვისმენ იგივეს და ვერ ვიგებ, საკუთარი თავის მტერი როგორ შეიძლება იყო. Ok, ვინც არ უნდა იყო, თმა არ მოგწონს, შენი გაუაზრებელი კომპლექსები და მიზეზები გაქვს, მაგრამ რა გაძლევს უფლებას, რომ მითხრა, რომ მეც არ უნდა მომწონდეს? ანუ, შენი ძალაუფლება არ არის, მე რა მომწონს და ჩემს სხეულს რა უნდა ვუქნა, რატომ ვერ აღიქვამ, რომ თავხედი ხარ? იგივეა, რომ მოხვიდე და მითხრა, “შენი გრძელი ცხვირი არ მეესთეტიკურება” და ელოდებოდე, რომ ამ ფაქტს პოზიტიურად შევხვდები. იგივე კითხვა მაქვს ადამიანებთან, ვინც მეკითხება რატომ არ ვატარებ მაკიაჟს ან მაღალქუსლიან ფეხსაცმელს და, მაშასადამე, რატომ არ გამოვიყურები გოგოსავით (სულ მემართება).

და მაინც, დიოდი სჯობს თუ ალექსანდრიტი?
შეგვიძლია ვიყოთ წესიერი ადამიანები?
შეგვიძლია აღარ ვუთხრათ ქალებს რა გაუკეთონ საკუთარ სხეულებს და რა არა?

Advertisements

არასაკმარისი გოგო

მეც*

გუშინ, დედაჩემმა, რომელიც მთელი ცხოვრება ცისარტყელებზე მატარებს, მითხრა, რომ თმა საშინლად მაქვს და უკვე დროა, დაყენება ვისწავლო ან, საერთოდ, სტილისტთან წავიდე და თავს რამე მოვუხერხო. შოკისმომგვრელი ამბავია. მთელი ცხოვრება იმას მიმეორებს, როგორი ლამაზი და კარგი ვარ. სახლში, ყველაზე ცუდად ჩაცმულს და მუცელგაბერილსაც კი მეუბნება, ტოპ მოდელი ხარო; სახეზე ორი თვის ეპილაცია გასაკეთებელს მეუბნება, ვერ გამიგია რას იკეთებ ამდენს, არაფერი გაქვსო; მეუბნება, რომ ყველაზე ლამაზი ხელები გამიკეთა და კვარკვარა თვალები მაქვს. ჰოდა, გუშინ, იგივე ადამიანი მეუბნება, რომ გამოქვაბულიდან გამოქცეულ ადამიანს ვგავარ და ასე არ შეიძლება, რადგან დიდი გოგო ვარ უკვე. ეს ამბავი კიდევ არაფერი იქნებდა, ორი კვირის წინ ჩემთვის რომ არ ეკითხა, შეყვარებული რატომ არ გყავსო, მერავიცი-მეთქი ვუთხარი, ჩემზე ლამაზებსაც ყავთ შეყვარებულები და ჩემზე უშნოებსაც, ჩემზე გაუნათლებლებსაც და ჩემზე განათლებულებსაც, ჩემზე მსუქნებსაც და ჩემზე გამხდრებსაც და ვერაფერი გამიგია-მეც მეთქი, მერე კიდევ Pinterest-ის სქროლვისას ვიღაც გოგოების ფოტოები მაჩვენა, გაპრანჭული, კოხტა გოგოების – აი ასეთებს ყავთ შეყვარებულებიო. ანუ, რა გამოდის, დედა, ფიქრობ, რომ…

View original post 241 more words

გასაპარსი ფეხები

რამდენჯერ მიფიქრია, “მოდი ვნახავ ბიჭს, რომელიც მომწონს, რამდენი ხანია არ მილაპარაკია, გავისეირნებთ, ღვინოს დავლევთ…”, მაგრამ მერე გამხსენებია, რომ ფეხები მაქვს გასაპარსი და გადამიფიქრებია.

უამრავჯერ.

ვერ ვიტან თმას ჩემს ფეხებზე. მუხლს ქვემოთ უპრეტენზიოაა, როცა და რასაც გინდა, იმას უზამ, მუხლს ზემოთ რომ თმა მაქვს, ისე იზრდება, რომ გაპარსვიდან მეორე და ხანდახან მესამე დღესაც არ აქვს აზრი ახლიდან გაპარსვას. ძალიან ნერვების მომშლელია ხოლმე, საიმისოდ მოკლეა რომ გავიპარსო და საიმისოდ გრძელი (იჩხვლიტება), რომ ისე დავტოვო. თუ მეორე დღეს ვიპარსავ, თმის ნაცვლად კანს ვითლი ხოლმე და მერე სულ შეშუპებული ჭრილობები მრჩება და თმის ძირები, რომლებიც წესივრად არც იყო ამოწვერილი.

ეპილაცია მიცდია, ეპილატორით, რამდენიმე ზაფხული ვიკეთებდი ხოლმე, მერე თმა მიბრუნდებოდა და უამრავი შრამი მაქვს დღემდე დარჩენილი. ლაზერული ეპილაცია ფეხებზე არასდროს მიცდია, სხვა ზონებზე ძლივს მყოფნის ნებისყოფა, რომ წარმოვიდგენ ამსიგრძე ფეხების ლაზერის ქვეშ მოქცევას და დაბრაწვას, გული მიკვდება.

untitled-1

ჰოდა მაინც, რამდენი მომენტი გამომიტოვებია გასაპარსი ფეხების გამო? რამდენჯერ დამითმია ლამაზი კაბის ჩაცმა ან შორტით პარკში, პლედზე კოტრიალი? რამდენ დროს ვატარებ საკუთარი თვის არასრულყოფილად აღქმაში, იმის გამო, რომ სხეულზე თმა მაქვს?

12 წლიდან დღემდე, 24/7.

 

ჩემი საყვარელი შეგრძნებები

ვისაც charlieissocoollike უყვარს, უეჭველად მიხვდება, რომ შთაგონება სწორედ მის ერთ-ერთ ვიდეოდან მივიღე. არ დავმალავ, ჩარლის ვიდეოები პირველად ამ ზაფხულს ვნახე, ნუ, Film for Ella-ს თუ არ ჩავთვლით, ადრე 9gagtv-ზე ვნახე. ჰოდა იმას ვამბობდი, რომ მისი ვიდეოების ყურება უახლესებიდან დავიწყე და როცა My favorite feelings ვნახე ვიფიქრე, რომ ამაზე საყვარელი და ჩასაყლაპი კაცი არ მინახავს ცხოვრებაში. სერიოზულად, ნახეთ რაებს ამბობს 1 წუთსა და მეცხრე წამზე…

მოკლედ, მგონი ჩარლიზე საუბარი საკმარისია, ჩემს საყვარელ შეგრძნებებზე გადავალ. ჩემმა მეგობრებმა ალბათ კარგად იციან, რომ რაღაცების სიების კეთება მიყვარს, ამიტომ ჩემს საყვარელ შეგრძნებებს სიის სახით წარმოვადგენ. ცუდი მხოლოდ ის იქნება, რომ ამ სიაში “მოსაპწიჩკი” არაფერი მექნება. Continue reading

შენ რომ ბიჭი ხარ და დანარჩენი გოგოები – გოგოები

გორიდან რომ დაცოფილი ჩამოვედი და იქ ყოფნის 3/4 ვილანძღებოდი მოსაწყენ ქალაქზე და მეგობრებზე, რომლებსაც არ ვახსოვდი, ეს ერთი. მეორე ის რომ ტყუპებთან ვცხოვრობდი და ბავშვები საუკეთესო რამაა გართობისთვის. ტყუპები, რომელებიც 7 წლის გახდნენ მთელი დღის განმავლობაში უამრავ რაღაცას გეკითხებიან, ზოგს … Continue reading

დაცული: ვაგინა მონოლოგები Suckართველოში

ამონაწერი არ არის, რადგან ეს დაცული ჩანაწერია.

Awesome me

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ ანის გაზიარებული ფოტო მომხვდა თვალში (უკვე მეორედ ვწერ ანის გაზიარებულ ფოტოზე პოსტს, I’m such a parawhore). გუშინდელი მოწყენილი და ემოციურად მკვდარი დღის შემდეგ გადავწყვიტე, მოდი რატომაც არა, ვიქნები დღეს გადასარევი მეთქი.  And so I  started  being an awesome.

ჩემი შესანიშნავობა, დაიწყო იმით, რომ თავს მივხედე, ჩავიცვი ადამიანურად, მოვწესრიგდი მერე კი ცოცხი ავიღე, ავიღე და თავი ფიფქიას მივამსგავსე. მახსოვს მულტფილმიდან კადრები, ფიფქია ალაგებს, თან ჭასთან მტრედებს ელაპარაკება…

  საკმაოდ შევიჭერი როლებში და დავიწყე მეც (მთლად ფიფქიასავით ვერა, მაგრამ მიახლოვებით) ღიღინი… თან ხომ ვიცოდი, რომ ცოტახანში ჩემი პრინცი ჩამოივლიდა, ჩემი ხმით მოიხიბლებოდა და მეც უფრო თავმოვწონედ ვმღეროდი. წარმოვიდგინე, ჩემი პრინცი მოდის და მეკითხება :

 – What are you doing?
– Being awesome.

მერე, როცა ფიფქიობას თავი დავანებე, ფიონა გამახსენდა, დატანჯული, სევდიანი, ნაღვლიანი ფიონა, რომელიც, კოშკიდან უიმედოდ იყურება და ელოდება თავის რაინდს. ლამის მეც, ჩემი მეორე სართულის ფანჯრიდან, დავიწყე ყურება, საბედნიეროდ “ლამის” მეთქი. თუმცა გონებაში კი, ველოდებოდი, რაინდს არა, შეტყობინებას რაინდისგან “მოვდივააარ!!! Hurayyyyy!!!!” – რომელიც, რაღათქმაუნდა, არ მოვიდა. თუმცაღა მე თავი სევდას ვერ მივეცი, რადგან დღეს მე გადასარევი უნდა ვყოფილიყავი, ურაინდოდ და უპრინცოდ.

გარეთ გასვლის დროც დადგა, ისე უნდა ჩამეცვა, რომ გადასარევი ვყოფილიყავი, ავიღე ჩემი ძველი ვანსები, სქინი ჯინსი :დ ჩემი ხატიასთვის აწაპნული მაისური და ჩემი ცხოვრების თანამგზავრი, შავი, პატარა ჟაკეტი. ანუ ყველაზე ჩვეულებრივად გამოვიყურებოდი, მაგრამ მთავარი იყო, მე ვგრძნობდი თავს გადასარევად. დავრბოდი და ჩრდილში ჩემს სქინი ჯინსს ვუყურებდი, მომწონდა :დ მე ხომ გადასარევი ვიყავი? ვიჯექი და ფეხებს ზემოთ ავწევდი, ჩემს ვანსებს ვათვალიერებდი, ძველები, მოთენთილები, მაგრამ სიმპათიიურები იყვნენ. 😀  ანუ awesome-ობა კარგად გამომდიოდა.

 არ ვიცი რამედნად გადასარევად ვიცინოდი, ვხმაურობდი და ვმოძრაობდი. მთავარია, ფაქტია, საღამომდე, ანუ მის Long distance call-მდე თავს გადასარევად ვგრძნობდი. მერე ცოტა დავიბენი და გადამავიწყდა awesome-ობა.

 ამ პოსტზე ღამის 3 საათზე იმიტომ ვიწვალე, რომ, რამენაირად მიმეხვედრებინა, ის , რასაც უჩემოდაც მიხვდებით, უნდა იყო გადასარევი, აი ისეთი რა, ამერიკელები ჟარგონულად, მაგარი ხმით რომ დაიძახებენ, “(s)he is awesome”… იყავი მშვენიერი, გასაოცარი, გადასარევი, რატომაც არ უნდა იყო? წარმოიდგინე როგორ გაახარებ შენს გარშემომყოფებს, რამდენ სიხარულს გასცემ და საპასუხოდაც იგივეს მიიღებ. იყავი გადასარევი და მერე პრინციც მოვა ^^