წლის მიმოხილვა

მგონია, რომ რევიუ გავაფუჭე, თუმცა ჩემი ამბავი რომ ვიცი, წელიწადში რამდენჯერმე მივუბრუნდები და  დავარედაქტირებ, ასე რომ, რაც არის – არის.

მინდა ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვე და იანვრით დავიწყო, თუმცა რატომღაც არაფერი მახსენდება ისეთი და ჩემი თაიმლაინიც არაფერს მაუწყებს გარდა საყვარელი, გიქური პოსტებისა. მახსოვს რომ რთული პერიოდი იყო, რადგან სახლს ვარჩევდით, უნივერსიტეტში არ დავდიოდი და რომც მევლო, იქ არაფერი ხდებოდა და ალბათ ხანდახან სადმე ანდეგრრაუნდ ბარში ვსვამდი ხოლმე. Continue reading

Advertisements

._.

ეს ჩვენი საბრალო ტვინი, რამდენს მუშაობს მთელი დღის განმავლობაში.

საწყალი, მუდამ ანგარიშობს, სულ იმის საზრუნავშია რამე არ დაგვაკლოს. დილას სტრესულ ჰორმონებს გამოიმუშავებს რომ ძილს თავი მივანებოთ და გავიღვიძოთ. აკონტროლებს კუჭში მჟავა არის შექმნას, რათა მიღებული საკვების სტერილიზაცია და გადამუშავება მოხდეს, მაგრამ დილას ჩემნაირი ზარმაცები ჭამას ვერ ვასწრებთ და, ეს ჩვენი მჟავა არე ჩვენს კუჭსვე შლის საკვების ნაცვლად. გვაწუწუნებს ძალიან ბევრს, რომ ვისაუზმოთ. გვძაბავს (აშკარად, მარტო ზოგიერთს), რომ სადმე არ დავაგვიანოთ. უწევს გლუტამინის მჟავის დახმარებით ჩაწერილი მოგონებების გაცოცხლება, ნეირონებს შორის კავშირების (წრედების) აღდგენა, რადგან ქვიზი გაქვს დასაწერი და ყველაფერი, რაც წინა ღამით ისწავლე, უნდა გადაიმეორო გადავსებულ ვაგონში.  გამოიმუშავებს ადრენალინს, რომ 5 სართული აირბინო საგამოცდომდე, შუა გზაში კი გახსენებს, რომ ქურთუკი გაქვს დასაკიდი და ისე არ შეგიშვებენ. როცა საკიდთან მიხვალ ადრენალინი უფრო ძლიერ გამოიყოფა, რადგან მის ქურთუკს ხედავ, მაგრამ ამის დრო არ გაქვს და უკან გამორბიხარ. არც საგამოდოში იკლებს  ადრენალინის დონე, ატფ-ის მოლეკულების დაშლა ელვის სისწრაფით მიმდინარეობს და შენ წერ ძალიან ბევრს.

Continue reading